12-05-07

Chateau Ste Michelle, Ethos Merlot, Columbia Valley, 2003

Herkomst: Verenigde Staten.
Origine: Columbia Valley.
Blend: 78% Merlot, 16% Cabernet Sauvignon, 6% Malbec.
Prijs: € 23.
Alc.: 13,9 %

Enkele maanden geleden organiseerde Guy voor ons een proeverij met een tiental wijnen uit de Northwest. Eén van de contenders was een Merlot van Ste Michelle, Ethosgenaamd. De misschien onbedoelde, maar toch duidelijk aanwezige zinspeling op de normatieve positie Ethos Merlotdie deze wijn zich aanmeet binnen de Noordwestelijke Merlot-plas daar gelaten, keek ik in ieder geval uit naar deze fles die laatste in het rijtje stond. Met zijn € 23 – “een dikke cru bourgeois of kleine grand cru waard”, volgens Frank Van der Auwera (DMMagazine 21.10.06)– haalt deze 2003 “het niveau van een St-Emilion of eerder Pomerol” omwille van de “fantastisch neus: chocoladetruffels, pistachenoten, zoete gerookte ceder (sigarenkistje), echt alle geurvariabelen zijn present. In de mond opnieuw massa’s melkchocolade en cacaopoeder, gekonfijte rode pitvruchten en een noterige, maar vooral verfijnde en elegante smaakvulling. Mokkafinale.” Liefdeslyriek? Bij mij zou het alleszins niet zover komen. Jammer genoeg misschien ... .
Allerminst een flutwijntje, dat kan je inderdaad zeggen van het donkere ondoorzichtige en haast kleverige sap in het glas. In de neus was voor mij vooral de up-front Malbec duidelijk, die evenwel slechts 6% van de blend uitmaakt. Van het haast kibouts aandoende geurenscala van Van der Auwera konden we niet echt veel bespeuren. Ons viel eerder een blitzkrieg van viooltjes en kruidnagel op na wat staan in het glas, want deze kerel glimlachte niet meteen de tanden bloot. Het bleef hem eerder bij een stiff upperlip in de eerste minuten. Decanteren over een spoel deed deze stijve hark echter wat meer loskomen: braam en blackberry leaf met inderdaad wat cacao zinderend op de achtergrond. Het zoete Corps Diplomatique-kistje bleef echter nukkig dicht. Zelfs een dikke twee uur in de karaf maakten er niet meteen de Marrokaanse buikdanseres van die je zou verwachten uitgaande van Van der Auwera’s beschrijving. In de mond had ik zeker meer ernstige kracht verwacht. De tannines zijn ontegensprekelijk goed gebouwd, aan de zuurbalans is niets mis, maar de spankracht en de gedragenheid van het geheel laten te wensen over. Het wijn-van-vijf-slokken-type dus: eendimensionaal zwart fruit (rood pitfruit???), zeker wel een frisse scheut chocomelk (weer een gemis aan spankracht), fijn verstoven cacaopoeder tegen de tanden, wat rook en choco in de finale. Baarlijk niet slecht dus, maar toch, dit is geen Pomerol ofte Saint-Emilion. Eerder een Montagne, Saint-Georges of Lussac, zeker qua structuur en body. Ik miste iets in deze wijn, iets van overtuigingskracht, iets inherent, whatever that may be. Hij deed het hem gewoon niet.
Goed gemaakt, deftig, maar zeker niet om berserk voor te lopen. Hoe dan ook te duur voor wat hij is (een Nenin kost evenveel en dat is toch andere koek!). Now way WOW. Om het te zeggen als een goede Vayniac: “PAZZZZZZZZZZZZZZ!” with 13 z’s.


Beoordeling: 82/100.grapegrape
Geproefd op: 03.02.2007.