Herkomst: Italië.
Origine: Piemonte, Barbaresco, Asili.
Blend: 100% Nebbiolo.
Prijs: € 27,95.

"This wine rocks!" Je zal het Gary Vaynerchuk al wel eens geestdriftig hebben horen roepen naar de camera in zijn Winelibrabry-kantoortje. En, alhoewel ik meer dan dol ben op zijn aanpak van proeven, wijn becommentariëren, lol maken en keet schoppen in de wijnwe- reld, heb ik soms echt wel zin in een wijn die helemaal niet rockt. Je kent ze wel, die wijnen die geen goed bedoelde whack in tha face zijn, die je niet com- pleet omverbla- zen met hun complexiteit, lengte, vuur- werk van smaken ... . Nee, soms heb ik definitely zin in iets waar ik even bij ga zitten en nadenk, tot rust kom, geniet en wegdroom.
Wel, deze Barbaresco is er zo eentje: klassiek, streng, gereserveerd en zelfs een beetje timide, voor zover dat past bij een strenge en krachtige wijn van dit type. Hij werd uiteindelijk onze keuze bij een Risotto ai Funghi Porcini, een typisch gerecht uit het Noorden van Italië. Als medekandidaten stond hij tussen een Sant'Orsola Barolo 1998 en een "Montegradella" Valpolicella Classico 2004 van Santa Sofia. Wat later op de week probeerden we hem nog eens met een Pergolaia 2003 en een Sassoalloro 2003 van Biondi-Santi. Ik herinnerde me namelijk de combinatie van deze risotto met een supertuscan in 'I Girasoli', een hotel met een formidabel restaurant in Misano al Monte (Emilia-Romagna). Het was een Avvoltore van Moris-Farms die al minstens de 10 jaar gepasseerd was: een onvergetelijke ervaring. De twee Toscanen stond mooi hun mannetje ten opzichte van het gerecht (vooral de Pergolaia dan, zeker na decanteren), maar ze 'rockten' niet. De Barolo was al op z'n laatste benen. Veel hadden we er niet van verwacht: het waren de eerste Barolo's die ik kocht, sterk afgeprijsd (ik geloof dat ze nog € 11 kostten) van niet zo'n geweldig huis. Jong best wel lekker, oud, zelfs stokoud nog interessant, maar eh, in de risotto verdronk ie als een baksteen.
En dan een Valpolicella ... allez, iedereen weet dat dat toch negen kansen van de tien een flutwijntje van dertien in een dozijn is? Think again! Valpolicella heeft me het laatste jaar al verschillende keren zeer sterk verbaasd: gutsy fruit, liters sap dat van je kin druipt, fris, lengte, concentratie, ... ze laten lelijk stiefbroertje Bardolino achterop hinken. En, wat meer is, hij schijnt goed te passen bij gerechten op basis van champignons. Toegegeven, zeker een interessante match, maar dé klassieke combinatie bleek uiteindelijk toch de overwinnaar. De strakke elegantie, de stevige mineraliteit en de herfstige smaken geaxeerd op frisse zuren deden het 'm helemaal: wijn en gerecht gingen gelijk op en werden er beiden beter van. Zeker de wijn: waar hij op het eerste gezicht erg subtiele, zelfs wat fletse impressies gaf van rozenblaadjes, frambozen, viooltjes en wat anijs, leek het gerecht hem een boost te geven. Plots was de anijs - selderachtig - prominent aan- wezig, lieten de frambozen zich volop smaken en kwamen al- lerlei herfstige, stoffige humus- smaken opzet- ten. Een ideale combinatie met de stevige smaak van eek- hoorntjesbrood. Vraag me niet wie er plots aan de volumeknop draaide of wat er dan wel de reden voor was. De textuur van gerecht en wijn liepen anderzijds mooi parallel: een vlezige en romige textuur, goed verweven door de eerder op zuur dan tannines (die waren al grotendeels vermolten) geschraagde wijn.
Misschien is dat ook net hetgeen ik zoek in de klassieke Barbaresco's van de Produttori (zeer goede site trouwens): gereserveerdheid, een wijn die zich niet zo gemakkelijk prijsgeeft, een wijn die zich niet zondermeer laat kennen, waar je moeite voor moet doen. Brainy bottles ... I like'm.

Beoordeling: 89+/100.
Geproefd op: 17.01.2007.