30-01-08

Produttori del Barbaresco, Barbaresco Riserva Asili, 2000

Herkomst: Italië.
Origine: Piemonte, Barbaresco, Asili.
Blend: 100% Nebbiolo.
Prijs: € 27,95.

"This wine rocks!" Je zal het Gary Vaynerchuk al wel eens geestdriftig hebben horen roepen naar de camera in zijn Winelibrabry-kantoortje. En, alhoewel ik meer dan dol ben op zijn aanpak van proeven, wijn Produttori del Barbaresco - De keldersbecommentariëren, lol maken en keet schoppen in de wijnwe- reld, heb ik soms echt wel zin in een wijn die helemaal niet rockt. Je kent ze wel, die wijnen die geen goed bedoelde whack in tha face zijn, die je niet com- pleet omverbla- zen met hun complexiteit, lengte, vuur- werk van smaken ... . Nee, soms heb ik definitely zin in iets waar ik even bij ga zitten en nadenk, tot rust kom, geniet en wegdroom.
Wel, deze Barbaresco is er zo eentje: klassiek, streng, gereserveerd en zelfs een beetje timide, voor zover dat past bij een strenge en krachtige wijn van dit type. Hij werd uiteindelijk onze keuze bij een Risotto ai Funghi Porcini, een typisch gerecht uit het Noorden van Italië. Als medekandidaten stond hij tussen een Sant'Orsola Barolo 1998 en een "Montegradella" Valpolicella Classico 2004 van Santa Sofia. Wat later op de week probeerden we hem nog eens met een Pergolaia 2003 en een Sassoalloro 2003 van Biondi-Santi. Ik herinnerde me namelijk de combinatie van deze risotto met een supertuscan in 'I Girasoli', een hotel met een formidabel restaurant in Misano al Monte (Emilia-Romagna). Het was een Avvoltore van Moris-Farms die al minstens de 10 jaar gepasseerd was: een onvergetelijke ervaring. De twee Toscanen stond mooi hun mannetje ten opzichte van het gerecht (vooral de Pergolaia dan, zeker na decanteren), maar ze 'rockten' niet. De Barolo was al op z'n laatste benen. Veel hadden we er niet van verwacht: het waren de eerste Barolo's die ik kocht, sterk afgeprijsd (ik geloof dat ze nog € 11 kostten) van niet zo'n geweldig huis. Jong best wel lekker, oud, zelfs stokoud nog interessant, maar eh, in de risotto verdronk ie als een baksteen.
En dan een Valpolicella ... allez, iedereen weet dat dat toch negen kansen van de tien een flutwijntje van dertien in een dozijn is? Think again! Valpolicella heeft me het laatste jaar al verschillende keren zeer sterk verbaasd: gutsy fruit, liters sap dat van je kin druipt, fris, lengte, concentratie, ... ze laten lelijk stiefbroertje Bardolino achterop hinken. En, wat meer is, hij schijnt goed te passen bij gerechten op basis van champignons. Toegegeven, zeker een interessante match, maar dé klassieke combinatie bleek uiteindelijk toch de overwinnaar. De strakke elegantie, de stevige mineraliteit en de herfstige smaken geaxeerd op frisse zuren deden het 'm helemaal: wijn en gerecht gingen gelijk op en werden er beiden beter van. Zeker de wijn: waar hij op het eerste gezicht erg subtiele, zelfs wat fletse impressies gaf van rozenblaadjes, framboPics 006bzen, viooltjes en wat anijs, leek het gerecht hem een boost te geven. Plots was de anijs - selderachtig - prominent aan- wezig, lieten de frambozen zich volop smaken en kwamen al- lerlei herfstige, stoffige humus- smaken opzet- ten. Een ideale combinatie met de stevige smaak van eek- hoorntjesbrood. Vraag me niet wie er plots aan de volumeknop draaide of wat er dan wel de reden voor was. De textuur van gerecht en wijn liepen anderzijds mooi parallel: een vlezige en romige textuur, goed verweven door de eerder op zuur dan tannines (die waren al grotendeels vermolten) geschraagde wijn.
Misschien is dat ook net hetgeen ik zoek in de klassieke Barbaresco's van de Produttori (zeer goede site trouwens): gereserveerdheid, een wijn die zich niet zo gemakkelijk prijsgeeft, een wijn die zich niet zondermeer laat kennen, waar je moeite voor moet doen. Brainy bottles ... I like'm.

Beoordeling: 89+/100.grapegrapegrapegrape
Geproefd op: 17.01.2007. 

22:04 Gepost door Amaronese in Italië | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-11-07

Lungarotti, Rubesco, Vigna Monticchio 2000, Rosso Torgiano Riserva DOCG

Herkomst: Italië
Origine: Torgiano
Blend: 70% Sangiovese, 30% Cannaiolo.
Alc.: 13,50%.
Prijs: € 37.

Het verhaal van de rijke industrieel die even een wijnaardje op de kop tikt of simpelweg een château met hebben en houden overkoopt begint zo stilaan een algemeen geaccepteerd topos te worden in het wijndiscours. Is het misschien een uitwas van de geïnstitutionaliseerde bedrijfscultuur in navolging van enkele met rijk gespijsde kelders koketterende industriebonzen of managementgoeroes? Waarschijnlijk wel, want je kan ze zo ongeveer niet meer op je beide handen en voeten tellen. Ga het rijtje maar af: van Frédéric Engerer als gérant in Château Latour tot onze eigenste Jan Theys. Ondertussen is deze side kick al geëxporteerd naar andere regionen van de high life du beau monde: denk maar aan de reeksen (porno)acteurs, regisseurs of politici – zo ongeveer allemaal één pot nat – die hun zuur verdiende centjes investeren in een lapje grond met enige wijnstokjes. Jaja, wie droomt er nu niet van een wandelingetje bij dag en dauw in de prille Zuid-Franse ochtendzon door een eigen wijngaard, terwijl je hier en daar liefkozend jonge trosjes Mourvèdre of Carignan – ach nee, doe maar Cabernet Sauvignon en Merlot, veel meer standing - door de hand laat glijden? Het wordt zo stilaan koekjesdozenromantiek of beter nog: een tot wel zeer rendabele kitsch verworden cult move.
Toch is het ooit anders geweest, want ooit waren er die pioniers die hun 12 to 12 job moe waren en besloten er het bijltje bij neer te leggen. Steevast voor geschift versleten waren daar wel enkele wijnnerds bij die van hun hobby simpelweg hun beroep probeerden te maken. Eén van die halve gekken was ‘Dottore’ Giorgio Lungarotti. Allez, zeg maar hele gek, want daar werd ie toch minstens enkele tientallen jaren voor versleten door het gros van de Italiaanse wijnboeren. Giorgio was weliswaar een gerespecteerd agronoom, maar op zijn ideeën over goede wijn maken in Umbrië had men het niet zo echt begrepen. Toen hij in de jaren zestig een hele wijnberg opkocht en daar eigenhandig naast Sangiovese, Cannaiolo en Trebbiano ook nog eens Cabernet Sauvignon en Merlot aanplantte konden veel wijnboeren in Toscane enkel maar de schouders ophalen. Edoch, dat was even buiten het toen nog miskende genie en de noeste arbeid van ‘Il Dottore’ gerekend. Enkele jaren later werd zijn Rosso Torgiano immers al de DOC-status toegekend (als één van de eerste in Italië!) en vanaf het begin van de jaren negentig mocht zijn Torgiano Rosso Riserva het fel begeerde roze DOCG-bandje om de hals knopen. Over zijn Torgiano Rosso Riserva ‘Vigna Monticchio’ werd immers enkele jaren daarvoor al rondgefluisterd dat het de Mouton-Rothschild van Italië was (bij nader inzien vind ik dat misschien toch een beetje geringschattend)!
Enkele maanden geleden deden we met de Orbis eens een eerste BYO-proeverij en dat watasting notes blog 039s meteen een succes. Er dook niet alleen een Château Fontenil 1986 (de eerste jaargang van Rolland) op, maar ook een Reserve Côtes du Rhône van Gourget en deze Riserva Vigna Monticchio van de Giorgio. Ik had hem al eens geproefd een jaar daarvoor bij een gruffy vertegenwoordiger op Megavino en dat was toen al een onvergetelijke ervaring. Het eigenaardige van deze wijn is dat hij eigenlijk een voorloper is van de hedendaagse, moderne Chianti. Lungarotti was immers bij de eersten om de witte druiven uit de klassieke blend te keilen en enkel Sangiovese en Cannaiolo te gebruiken. Ook de vinficatiemethodes werden duchtig aangepast. De betonnen cuves verdwenen en maakten plaats voor inox, er werd koud gemacereerd en de reusachtige bottes hadden hun beste tijd ook gehad: ze werden nog slechts gedeeltelijk gebruikt samen met kleinere bottes in de trant van Bordeaux-barriques. Als je ’m nu blind zou proeven tussen een reeks Chianti’s (of misschien beter: Vino Nobile’s) haal je hem er qua stijl zeker niet tussenuit (als hij ouder wordt en meer van z’n terroir laat doorschijnen is hij echter wel zeer herkenbaar). Het lijkt wel een moderne Chianti met wat meer extractie en de nu als klassiek aanziene blend. Een voorbeeld voor Chianti, wat later, maar, pikant detail: uit het naburige Umbrië. Het kan verkeren … .
Leuke van de zaak is dat hij voor een boegbeeld, voor ene cultwijn helemaal niet beestig duur is. Tussen de € 25 en 30, zeker niet overdreven voor een Riserva (behalve bij Vini France Leuven natuurlijk, waar er toch wel gaarne met woekerwinsten gewerkt wordt). Ander leuk detail: er gaan geen internationale druivenrassen in deze wijn en toch heeft hij een knappe structuur, een volle body en een gevulde kleur. Dat is misschien net zo sterk aan deze wijn/deze appellatie/dit huis: de topwijnen worden gemaakt van autochtone druivenrassen, weliswaar met modernere technieken, maar met oog voor de typiciteit van die enkele hellingen rond het kleine dorpje Torgiano.
Wij proefden alleszins een nog jonge Monticchio met evenwel zalig fluwelige tannines en een, voor mij toch, ontroerend samengaan van verfijnde elegantie en strenge kracht. In de nog jonge en verlegen neus herkennen we kaneel, kruidnagel en bosaardbeien geruggensteund door veel sappige en rijpe opgelegde kriekjes. Dat komt allemaal mooi geconcentreerd terug in de mond zonder al teveel ronde vetrolletjes, eerder pittig met gedroogde impressies. Na wat luchten in het glas geeft ie ook al weg wat we nog mogen verwachten: bosgrond met nat mos, boomschors en shii-take. Laat dat laatste nu net datgene zijn waar ik zo gek van ben in rijpe Sangiovese's uit Montepulciano of ietsje zuidelijker (’t is te zeggen: enkele kilometers verderop) de Sangiovese’s van de Colli Amerini.
Een wijn waarmee ik binnen een paar jaar al peinzend mee in de vlammen van ons imaginaire haardvuur wil staren … .

Beoordeling: 92+/100. grapegrapegrapegrape
Geproefd op: 27.12.2006.

11:50 Gepost door Amaronese in Italië | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

13-03-07

Tenuta Moraia, Soldimela, Monteregio di Massa Maritima DOC, 2003

Herkomst: Italië
Origine: Monteregio di Massa Maritima
Blend: 100% Sangiovese grosso
Alcohol: 12,5%

Een Italiaan uit een wat minder bekend gedeelte van Toscane in de rekken van Carrefour? Dat kan. Deze Soldimela van Tenuta Moraia, een landgoed van wijngigant Piccini, is er alleszins een sprekend voorbeeld van. Monteregio di Massa Maritima is een redelijk onbekende appellatie ten Zuiden van Bolgheri langs de Italiaanse Westkust. In de buurt wordt ook Morellino di Scansano geproduceerd, eveneens van Sangiovese. Monteregio di Massa Maritima is een relatief jonge DOC (1996), die vooral naam kreeg door de rijzende ster van Morris Farms. Massa MaritimaDit topdomein produceert immers naast de supercru Avvoltore, ook Morellino di Scansano en Monteregio di Massa Maritima. De Massa wijnen zijn eerder lichte, fruitige rode wijnen, met een mooie, doorgaans kantwerkachtige zuur- gedragen structuur.
Deze Soldimela is niet anders. Had ik geweten dat hij uit de stallen van Piccini kwam, dan had ik hem zeker met enige argwaan benaderd, want voor zover ik ervaren heb, is Piccini niet echt met veel goeds te verbinden. Ik zou echter genadeloos afgestraft zijn in mijn clichématig subversieve anti-marketingattitude. Dit flesje heeft immers wat te bieden.
In het glas komt een fris gekleurde, heldere en transparante robijnrode wijn, met slanke, lange tranen. Een mooi getypeerde Sangiovese-kleur, als perfecte heraut voor de strak gedefinieerde, maar expressieve neus van Morello-kersen, wat framboos en viooltjes. Opschudden brengt lichte hints van anijs, maar ook mos en bosgrond naar boven. In de mond is de Soldimela een speelse, pretentieloze, maar knap gemaakte drinkwijn: mooie, heldere smaken van rode kersjes, duidelijk wat framboos en zoethout, gedragen door een lichte structuur van smakelijke, zachte tannines en levendige, harmonieuze zuren. De nasmaak is lang en bulkt van de bosaardbeitjes. Een licht bittertje in de staart vraagt naar eten. Ondanks de verwachtingen gezien het jaartal is er hier geen spoortje van opstuivende alcohol, overconcentratie of doorstoofd fruit. Daar moet zeker en vast de kustligging voor iets tussen zitten.
Mooie alledaagse wijn waarvan je zonder scrupules een tweede flesje opentrekt.


Beoordeling: 82/100.grapegrapegrape
Geproefd op: 11 maart 2007.