18-12-07

Amiot Père et Fils, Morey-Saint-Denis 2002


Herkomst: Frankrijk.
Origine: Bourgogne, Côte de Nuits, Morey-Saint-Denis.
Blend: 100% Pinot Noir.
Prijs: € 23,50.

Je kan soms wel eens een echte verrassing tegenkomen als je je af en toe een beetje wild kopen permitteert. Wel, deze wijn was er zo eentje. Op zich een simpele Villages-wijn, zoals veel Bourgogne-freaks zouden zeggen, nog niet eens van een geweldige wijnboer, ... ok, wel een goed jaar, dat wel. Never mind the bollocks. Ik vond zulke lofty overpeinzingen vroeger zo irritant snobbish dat ik al maar meteen niet veel van Bourgogne moest weten. Het was voor mij zo'n beetje typische kennerspraat. Je weet wel: veel namen noemen, veel oogstjaren met zelfs de nodige oogstinfo kunnen opdreunen, opsnijden over de x-aantal keren dat ze DRC, Henri Jayer of Clos de Tart hebben gedronken en eigenlijk - als puntje bij paaltje komt - er toch geen bal van kennen, want als het proeven aankomt wordt die verketterde Spätburgunder vast en zeker een Côte de Beaune en die Jura-Pinot is vast en zeker een Clos de Vougeot.
Wel, ik moet natuurlijk niet veel zeggen: ik ken geen snars van Bourgogne, echt niet, ik zou ook zulke fouten maken ... (laatst werd een Barbaresco eerst nog een Chambolle voor ik 'm goed had), maar deze wijn zou ik zonder blozen iedereen willen voorzetten. Die onnozele idee over de inside-Burgundytalk heeft me er eigenlijk altijd domweg van weerhouden om me er eens in te verdiepen, allez, om er op te blokken (want dat moet je, wil je van die feodale wirwar iets snappen) en eindelijk eens wat meer te leren kennen van de streek die volgens velen de enige echte wijnstreek van de wereld is. Maar ja, het kan verkeren: plots kom je mensen tegen die rondwandelende encyclopedieën van Bourgondië zijn, je verhuist en je blijkt ineens vlak naast een wijnwinkeltje te wonen dat gespecialiseerd is in ... Bourgogne, juist ja, je trekt twee lucky hits open na elkaar, je gaat naar een proeverij met zo van die wijnen waar 'echte kenners' graag over opscheppen, ... , allez een mens maakt wat mee.
ChateauneufPlots vind ik Bourgogne dus wel verdomd interessant en even plots kan ik niet begrijpen waarom ik nooit gewild heb. Even terug in de tijd levert me een idyllisch tafereel op van mezelf aan een zware eikenhouten tafel bij het knetterende haardvuur met m'n ouders in een minuscuul dorpje in de Côte d'Or dat Châteauneuf heette. Geen dooie ziel te bespeuren daar, alleen de hotelier en de hotelgasten (wij dus). Met z'n zessen of zo in een verlaten, half vervallen dorp (intussen helemaal gerestaureerd) met alleen nog een reusachtige middeleeuwse burcht en een prachtige Romaanse kerk, bij knetterend haardvuur, leren fauteuils, rustieke antieke kasten ... romantisch niet? En lap daar gaat ie weer: als ik over een goede Bourgogne-ervaring (cfr. main blog) begin wordt ik weer lyrisch, bijna op het melige af (of helemaal?!). Enfin, het was hier dat ik een eerste glas Chapelle-Chambertin proefde (ik was zo trots dat ik de naam kon uitspreken), m'n eerste niertjes at en verlekkerd werd op escargots.
Bij deze wijn was het weer meteen raak: ik dreef bij de eerste slok (nog wat gesloten, fijne houttoets en kersenpit) weer weg in die herinnering. Gelukkig was Myrdin er nog om me terug naar de grote-mensenwereld te sleuren. Ik weet niet precies waaraan het lag dat ik zo plots weer een duik de melancholie Coolin nam. Ik vermoed dat het iets te maken heeft wat je - volgens niet die 'echte kenners', maar de  'echte' echte kenners  - alleen blijkt te hebben op Pinot Noir en dan vooral echt goede Pinot Noir: een ontzettend frêle, bijna fragiele en tegelijkertijd bodemloos diepe smaak, een heerlijke en tegelijkertijd beangstigende diepte waar je net als met een sierlijke, krachtige vortex ingesleurd wordt. Een beetje zoals het "Öd und leer das meer" of het begin van de finale van de vierde van Brahms.
Ik wilde echter zeker zijn van m'n ontdekking en  daarom proefde ik hem nog eens in andere omstandigheden op m'n eentje, zonder eten erbij. Het resultaat was nagenoeg hetzelfde: herinneringen van de vochtige stenen kelders van het château, de woeste, onherbergzame valei rondom (zeldzaam in Bourgogne, maar in het Zuiden zijn er zo een paar) en de hearty food bij het knetterende vuur. Er was daar ook nog ergens een Ierse setter ... . Deze wijn begon zo stilaan een madeleine te worden. Terug naar af dan maar, want van literaire cliché hou ik nu niet echt.
Enkele weken later stelde ik foodfan dan maar eens voor een gerecht bij te verzinnen. Ik dacht, ik zeg eens niks, alleen dat ik iets in de trant van pluimwild zie zitten. Het resultaat mocht er weer eens zijn: beide partners in foodcrime laten zich van hun allerbeste kant zien als ze gecombineerd worden. Het elegante en sierlijke karakter van deze Morey-Saint-Denis gaat nergens een gevecht aan met het delicate vlees van de fazant en anderzijds houden de rotsvaste en gedragen structuur hem mooi op z'n plaats bij de doordringende smaken van de cantharellentaartjes en de spruitjespuree.
Het sappige rode fruit dat hier over je tong danst, wordt verrijkt met een crèmige mokkatoets, lekker kruidig varenblad, een klare houttoon, wat glitters cassis en dat allemaal met een fenomenale precAmiot bewerktisie. Hier en daar komt er wat pels piepen en springt er een champignonnetjes mee in het spel. Mooi in focus, een rijpe spankracht over het geheel, al heel zachte tannines en een finale die ongeveer eindeloos is met kriekensaus en zoet hout. Het fijne tikkeltje uitstekend varenblad maakt deze wijn zo lekker bij de misschien wat lichtjes zerpe wildsmaak van de fazant en de kruidigheid van de cantharellen, terwijl het crèmoso wordt herhaald in de spruitjespuree. In alle andere opzichten zijn wijn en recept heel verschillend qua smaakprofiel en net daardoor laten ze in dat verschil elkaars gelijkenissen nog extra uitkomen zo lijkt het wel. Het hartige karakter van de fazant en de bijgerechtjes steekt scherp af tegen de rijpe zoete kersjes van de Pinot. Het stevig doorsmakende karakter van de spruitjes en de cantharellen wordt absoluut niet weerspiegeld in de zoetsappigheid en de frisheid van de wijn, maar hij brengt wel het lichtjes zoete en zelfs wat belegen karakter van de spruitjes goed naar boven in het benadrukken van zijn eigen frisheid. De aldehydische/thiolische mix van de cantharellen met het krokante, maar coatende bladerdeeg wordt goed verlicht door de frisse zuren van deze Morey-Saint-Denis, en het zachte vlees van de fazant brengt iedere keer weer die vluchtige flitsen van tertiaire smaken als pels en champignons op de voorgrond. Het geheel is dus een heel intrigerende wisselwerking tussen wijn en gerecht waarbij ze beiden hun complexiteit ten volle kunnen tentoonspreiden. De savoureuze al wat rijpere afdronk van de wijn en die complexe wisselwerking maken deze marriage de perfecte combinatie om langzaam en rustig keuvelend bij te eten al dan niet met haardvuur en Ierse setter ... .


Beoordeling: 96/100.grapegrapegrapegrapegrape
Geproefd op: 3.12.2007.  

23:36 Gepost door Amaronese in Frankrijk | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

20-11-07

Domaines Schlumberger, Gewurztraminer Alsace Grand Cru Kitterlé « Le Brise-Mollets », 2001


Herkomst: Frankrijk.
Origine: Alsace.
Blend: 100% Gewurz.
Alc.: 12,5 %.
Prijs: € 13,44 (reclame).


Ben je met een paar kritische neuzen om kwaliteit te beoordelen of om een evenwichtige wijn/gerechtcombinatie te keuren, dan wil dat wel eens gemakkelijker en aangenamer gaan. Geheel onverwacht besloot ik dan maar om kantoorgenoot en collegiale wijnfreak Vincent en diens egaa annex grote boze wolf en spokenjager Myrdin mee te sleuren naar huis, een beladen bord voor te schotelen en vol te gieten met eventuele aangepaste wijnen … . Tja, dat verliep niet meteen over een nette dripstop: het voorbereiden van het gerecht nam net iets meer tijd in beslag dan gedacht, en eh … de keuze van de wijn was ook niet meteen van de poes.
‘Wijs’ als ik was, had ik de dag zelf nog even een bezoekje gebracht aan de wonderbaarlijke Ali Baba’s Cave onder de Denon AD Delhaize in Leuven. De volledige buit bestond uit een paar witte wijnen van Hugel, een Aligoté van De Villaine en twee flessen Condrieu Les Cassines van Jaboulet. Ik ging weer eens ‘één fleske’ halen. Enfin, ik had me immers al een tijdje het hoofd zitten breken over het recept dat foodfan me gemaild had, had het er met haar en haar wederhelft al over gehad en dat had het er allemaal al niet simpeler op gemaakt. Zijzelf hadden het al eens geprobeerd met een witte Bourgogne, zonder succes: de eigenaardige aromaticiteit van het gerecht vloekte met de wijn als een tang op een varken. Zelf had ik al een verwant gerecht gegeten in Mantova op onze laatste reis in Italië: Tortelli di zucca, ons aangeraden als een niet te versmaden streekgerecht door een sympathieke verkoopster in het station van Brescia. Die herinnering maakte het me evenwel niet meteen gemakkelijker, want deze Mantovaanse pompoenravioli zijn niet in het minst zo aristocratisch als de Gonzaga’s die er jaren de plak gezwaaid hebben: een mierenzoete, haast marsepeinachtige vulling, droog smakende pasta er rond en overgoten met een boter- en bouillonsausje. “Wat ga je daar in godsnaam bij drinken?”, vroegen mijn vader en ik ons al af op een luchtig terrasje gezeten langs het Vergiliuspark in downtown Mantova. Foodfan had me echter al verzekerd dat het gerecht niet zo zoet was, eerder fris en aromatisch, met een gekarameliseerde bittertoets van het witloof. Fruitig, fris zuur, droge pasta (filmend zetmeel), kruidige boter, bitter en gekarameliseerd, … een combinatie om elke sommelier een nachtmerrie te bezorgen.
Wat doe je dan als je er zelf niet het flauwste benul van hebt en er echt geen enkele fles in de kelder ligt met op het rugetiket: "Se marrie bien avec des pâtes au potiron." Trial and error! Zo gezegd, zo gedaan: vier flessen wit in de koelkast (dat was toch al iets wat we vermoedden: rood was buiten de kwestie): een Pinot Gris en een Pinot Blancs de Blancs uit het basisassortiment van Hugel (helemaal niet slecht!), een Buckettraube van Cederberg (heerlijk) en de al vermelde Condrieu van Jaboulet. Vincent en mijn ogen fonkelden al. Beide vrouwen hadden eerder iets van: “Tsk, zie ze weer glunderen, net kinderen met een nieuw speelgoedje”. Maar ja, voor één keer mochten we dan toch eens de stereotype vent uithangen, niet?
Driewerf helaas! Eilazie ende ach! Na twee uur werk aan de ravioli’s werd de hoop op een hemelse harmonie – u weet wel: met loftrompetten, engelenbilletjes en gouden lepeltjes – met elk proefglas kleiner tot er nog slechts een miezerig lichtpuntje aan den einder van de gang, richting kelderdeur wees. Beide Hugels hadden wel genoeg zuren en een goede structuur, maar misten aromatische persistentie en body om op te boksen tegen de wijdse smaakwaaier van het gerecht. Het boterige en ziltige van het sausje waren geen probleem, maar de zoetzuurbalans van de vulling werd niet gematched en zeker de gekarameliseerde bitters speelden beiden parten. Vooral de Pinot Gris kwam niet veel verder dan een eerste impressie op de tongpunt om daarna in het heetst van de strijd compleet te verdwijnen. Bij de Pinot Blanc was er iets meer kracht, maar werd het zure van de vulling weer te erg versterkt. Jaboulets vermeende raspaard raakte evenzeer kant nog wal. Van deze coryfee hadden we alleszins wat meer exotische aroma’s en body verwacht dan van beide voorgaande wijnen, maar dat konden we wel helemaal op onze buik schrijven: wat fletse aroma’s van oranjebloesem – net een verwaterd parfum –, een beetje abrikoos, wat was en daarmee was de kous af. Qua body en structuur doorstond hij zelf de vergelijking met beide Hugels niet. Huilen met de pet op ... . Een teleurstelling waarvan wij alleen maar hoopten dat het na wat blootstelling aan de lucht wel allemaal goed zou komen ... . Nope, huilen met de pet af ook nog eens, want de dag erna was het niet veel beter volgens mijn dierbare collega. De enige wijn die wat interessants aan tafel te brengen had was mijn geliefde Buckettraube: een raspaard voor nog geen € 7 uit de stallen van het Zuid-AfrikaanseSchlumberger Kitterlé Cederberg. Veel frisse zuren, een haarscherpe focus en een mooi, rond smaakpalet van Cavaillon, abrikoos, bijna overrijpe limoen en wat kerosine. Niet te begrijpen dat deze druif in Duitsland bijna vergeten is! Edoch, het mocht niet zijn: hier was dan de bitter van het witloof er teveel aan en ging de meloensmaak wat te erg op in het zoet van de pastavulling ... .
Toen was er nog slechts geween en tandgeknars, ware het niet dat er in de infernale regionen van dit huis wel wat wijn achter hoek en kant steekt. De kelder in dan maar. Het eerste waaraan ik dacht was een nog pas gekochte Gewürztraminer van Schlumberger (nooit gedacht dat ik die zo vlug ten dienste zou roepen). En deze keer was het (gelukkig) een schot in de roos. Misschien waren zijn zuren net niet scherp genoeg (dat had zeker ook te maken met het feit dat ie wat te waqrm het glas in ging), maar eh ... qua aroma hadden we niet beter kunnen hebben. Vincents state-of-the-art nota: “Mooie prestatie van wijnmaker Eric Beydon-Schlumberger. Deze Gewürtztraminer (in de Elzasstreek spelt men het zonder umlaut) vult het glas met een citroengele schittering en geeft in eerste instantie een intens fruitig aroma vrij met een florale ondertoon. Later volgt een typisch parfum van lychees, maar krijgt het aroma ook een meer kruidige toets. In de mond blijkt deze Gewürtztraminer behoorlijk zoet, al wordt die zoetheid naar het einde toe wat gecompenseerd door frisse zuurtjes. Het weelderige fruit (appel, peer, lychee) wordt gedragen door een stevige structuur en blijft nog lang nazinderen. Dit is geen wijntje dat je zomaar in de steek laat wanneer het je tong verlaat. Al bij al een mooie, complexe en verrassend zoete wijn die nog zeker tot 2010-2011 houdbaar moet zijn.” Dat iet of wat verrassend zoete, gecombineerd met wat botrytis deed het hem net in de vereiste body én de karamel/bittercombo van het witloof. De nog steeds fijne fruitzuren (mandarijntjesachtig) gingen zonder enig probleem door het filmende pastadeeg en de zoetzure pompoenvulling werd mooi gehighlight en omgeven met backing vocals van lychee, rozenconfit en kurkuma. Onze ogen glimden inderdaad en dat ontging de kleinste van het gezelschap niet. “Ik ook wijn!”, luidde het, een bevel waaraan niet te ontkomen viel en dat terstond bekrachtigd werd met Myrdins seal of approval: “Nog!”.
Overbodig te zeggen dat ook wij dachten: “nog!

Beoordeling: 91/100.grapegrapegrapegrape
Geproefd op: 30.11.2007.

23:53 Gepost door Amaronese in Frankrijk | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-11-07

Domaine du Gourget, Réserve Rochetour, Côtes du Rhône, 1996

Herkomst: Frankrijk.
Origine: Côtes du Rhône.
Blend: Grenache, Syrah, Mourvèdre.
Alc.: %
Prijs: € 13,50.

Vorig jaar ontdekten we met twee snoepers van de Orbis de Foire du Vin, een kleinschalig initiatief dat een dertigtal Vignérons Indépendants uit verschillende wijnregio’s naar België brengt. Het gaat hier steeds om kleine boeren die met veel liefde voor de traditie en respect voor het milieu wijnen maken waarin je dikwijls ‘de hand van de wijnmaker’ kan proeven. Het grootste gedeelte van hun productie brengen ze zelf in de handel, hetgeen dus betekent dat er niet met importeurs en/of grootslijters gewerkt wordt. Dat is mooi meegenomen voor de rechtgeaarde wijnliefhebber en voor de wijnboer zelf, want die zien de prijs die hij/zij betaalt/vraagt voor een fles niet verdeeld over 37 tussenstations. Je kan dus op de Foire du Vin voor redelijk weinig geld al wat moois op de kop tikken, alhoewel het natuurlijk toch uitkijken is voor wijnboeren die de prijzen zelf al te goed kennen en wijnboeren die gewoon slechte wijn maken.
Interessanter nog is het feit dat je gewoon op je gemak kan proeven en een babbeltje kan slaan met de wijnboeren zelf. Zo stranden we vorig jaar bij Mr. en Mevr. Tourtin van Domaine du Gourget, twee ontzettend vriendelijke en innemende mensen. Zij in zwarte kant, hij in velours en vareuse met hoog bompagehalte. We hadtasting notes blog 043bisden slechts een goede drie uur voor de beurs uitgetrokken en voor we het wisten stonden we een uur te babbelen met enkele goede glazen wijn in de hand. Het begon, hoe kan het anders, met wit: 100% Viognier, en heerlijk. Gewoon heerlijk, pretentieloos en – voor ik in herhaling val – heerlijk. Vorig jaar nam ik er niets van mee, maar dit jaar kon ik er helemaal niet aan weerstaan, want hij was … inderdaad, heerlijker dan heerlijk. Enfin, na wat gepalaver schakelden we over naar de Côtes du Rhône Rochegude, een aangenaam frisse wijn, zonder de overdadig alcoholische pruimaroma’s die je zo dikwijls hebt op wijnen van dit type (er is ook een cuvée gebotteld door Delhaize, maar die ‘wil wel eens verschillen’).
En dan, ja, de kers op de taart: de Réserves. Deze Réserves rijpen tot vier jaar in van die ouderwetse, grote foudres, die wel eens verschillende keren gebruikt worden. Zo ouderwets dus dat heel wat ‘kenners’ er bij voorbaat hun neus voor ophalen. Wel, gelukkig ‘kenden’ wij niets van wijn, want deze kerels lieten zich bepaald van hun allermooiste kant zien. De beste was ongetwijfeld zijn 1996: essence van aardbeien met bijna een potpourritintje, maar zonder dat duffige, fletse van het traditionele wc-mandje. Heel het geurenscala van fijne Grenache met wat sappige rode kers en viooltjes van Syrah gecombineerd met een rauwe, kruidige diepte van Mourvèdre zit samengebonden op iets wat blijkbaar zeer typisch is voor zijn terroir (en daar hoort hij dus zelf ook bij): een heel frisse zweem van kruidnagel, pikante rozenessence en cederhout of iets dergelijks. Het doet bijna denken aan mijn Blue Label van Givenchy: “Blue Label is a relaxed version of Givenchy pour Homme. This fresh, dynamic and vibrant scent is ideal for the active man who likes to relax, unwind and feel free. Still as elegant, but with a "rebel" touch.” Zoiets, iets waaraan ik haast verslaafd ben. Als ik hem proef of ruik, zie ik het koppel Tourtin voor me: beiden klein van postuur, hij geblokt, zij frêle, hij een ouderwetse gentleman, zij een flamboyante dame, hij met geheven wijsvinger en flitsende ogen uitleggend, zij dromerig en lieflijk haar mari aanschouwend. Ik kan het eigenlijk niet omschrijven, maar het is zo uniek en zo betoverend dat ik het nu zo ongeveer ruik terwijl ik zit schrijven en er – tsk, tsk – melig van wordt.
Een paar maanden later haalde ik een fles uit de kelder om Guy’s Château Fontenil te overtroeven en … dat deed ie met overschot (allez, ’t moet gezegd, die Fontenil was al geweldig, so). Iedereen was het hier over eens, zelfs Guy, die na één snuif al glimlachend toegaf: “Ja, dat is niet normaal hè”. Wat ons zo pakte was dat dit een echte vin sans prétention was met alles erop en eraan. Paradoxaal genoeg merk je haast niet dat hij al een dikke tien jaar op de wereld is: een haarscherpe rand, weinig evolutie in de kleur, een neus die uit het glas springt en een heerlijke frisse smaak met knapperige tannines die mij altijd doet denken aan een koude wintermorgen met stralende zon en staalblauwe hemel.
 
Ontroerend goed, was ons besluit, op de beurs en zelfs enkele maanden later. Een fles die ik koester, die ik dikwijls vast heb, maar steeds met een glimlach terugleg.

Beoordeling: 95/100. grapegrapegrapegrapegrape
Geproefd op: 27.12.2006.

 

11:58 Gepost door Amaronese in Frankrijk | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-10-07

Zind-Humbrecht, Zind 2004

Herkomst: Frankrijk.
Origine: Alsace, Vin de Table.
Blend: 30% Auxerrois, 70% Chardonnay.
Prijs: € 13,45.
Alc.: 13,5%

Wanneer ik op goed geluk een geslaagde combinatie van 'wijn ende spijs' ontdek is mijn dag helemaal goed. Soms kan het gaan om een eerder klassiek huwelijk van een wat oudere Montrachet met gegrilde tarbot of een glas Banyuls met een crèmige hap chocomousse, maar even zalig is het wanneer ik eens lekker kan zondigen: een wat oudere Champagne met pop-corn. Klinkt vreselijk, ik weet het, maar het is zo verdomd lekker ... . De combinatie van een wijn en een gerecht is dus misschien wel erg subjectief, want wie denkt er nu spontaan aan een glas Champagne wanneer ie in de bioscoop naar de eerstvolgende Scary Movie zit te kijken? Zo goed als niemand dus, dat is wel zeker.

En toch, door regelmatig uit te zoeken waarom nu net die wijn het zo goed deed bij dàt gerecht, kom je tot de vaststelling dat er ergens een regelmaat verborgen zit in het complexe mechaniekje van de mariage ... .
Dagje vrij, dan gaan we maar een avondje koken. Zo ging dat meestal op kot. Enkele maanden geleden probeerden we eens een nieuw recept uit dat ik gevonden had op één van de stoffige schappen van het internet. Ik had verdomd veel zin in gebraden kip en liefst nog een 'frisse' gebraden kip. Het zal waarschijnlijk wel wat eigenaardig klinken, maar een 'frisse' gebraden kip, dat kan. 'Kip met citroen' is een eeuwige klassieker, zeker als het om mariages met witte wijnen gaat. Receptje gezocht, ik de kelder in (dat was nog de gore kelder van een al even goor studentenkot, toen) ... . Probleem: ik had nergens zoiets als Chablis, Puligny-Montrachet (way above my budget) of Langhe Chardonnay liggen. het enige wat zo'n beetje in de buurt kwam was een fles Zind van Zind-Humbrecht, een curiositeit die ik enkele maanden ervoor in de Galerie des Vins te Ath had meegepikt samen met een paar flessen Gewürz van de zelfde producent. Galerie des Vins is bij mijn weten ook bijna de enige die de wijnen van Zind-Humbrecht nog invoert in België. Soit, Chardonnay en Auxerrois ... curieuze combinatie, temeer omdat het een VdT is: Chardonnay is uit den boze in de Elzas. Tja, het was dat of niks.
Kipje in de pot, citroentjes erbij, wat ovenaardappeltjes om het geheel een beetje op te smukken en flesje open. Niet al te groot was onze verbazing toen ongeveer halverwege onze kip de fles zo leeg als het hoofd van Bert Anciaux bleek te zijn ... . Het was een verdomd goede wijn. Spijtig dat ik niet meteen wat meer van meegenomen had. Een mooi gefocuste, ronde neus van zeer rijpe of gekonfijte citroenschil en sappige roze pompelmoes. Een elegant en goed uitgebalanceerde compositie van beide druivenrassen. Qua smaak verraadt ie onmiddellijk zijn biodynamische origines: je kan niet anders zeggen dan dat de authenticiteit ervan af druipt. Het lijkt immers net alsof partjes pompelmoes en witte perzik elkaar afwisselen. Toch is het geheel helemaal niet jammy of overrijp. Integendeel, veel spankracht en een schitterende mineralige onderbouw - alsof er graniet fijngewreven werd boven de cuves - met glasheldere zuren. Logisch dat de bodem zo snel zichtbaar was ... .
Maar dan, waarom paste deze wijn nu zo goed bij dit gerecht? Omdat een goede ABC-Chardonnay de textbook-begeleider is voor gevolgelte met citroen? Gedeeltelijk zeker wel, dat was immers ook het Zindtraditionele principe waarop ik m'n keuze baseerde. Riesling en Viognier lagen ook broederlijk te ronken in de kelder, maar nee, daar dacht ik niet meteen aan. Dat was dus Punt 1: cultuur, wijn- overlevering, wijndiscours, of hoe je het ook noemen wil. Punt 2: Dit gerecht werd bereid met een fikse hoeveelheid olijfolie; een soort olie die niet alleen erg coatend werkt, maar ook met zijn lichtjes bittere en wat groenige toets wijn-combinaties niet simpel maken. Blijkbaar moet hier vooral de stevige aciditeit van de wijn een rol gespeeld hebben: die snijd immers als een mes doorheen de filmende olie en zorgt ervoor dat het aroma van de wijn toch de smaakpapillen bereikt. En dat is natuurlijk pure scheikunde: olie en complexe zuren durven wel eens met mekaar in de clinch te gaan. Het licht bittere (pyrazines!) werd natuurlijk al gedeeltelijk gepasseerd door het kippenvlees, maar het werd ook weerspiegeld in de iet of wat wrange en toch rijpe pompelmoessmaak en tegelijkertijd gecounterd door het suikerwaterachtige zoete van de perzik. Punt 3: Ondanks de gepaarde citrusimpressies in zowel wijn als gerecht werd het geheel toch niet wrang-zuur, zoals dat bij een overmaat aan citroen kan gaan. Dat heeft eerst en vooral te maken met het feit dat het citroensap ingekookt wordt (waarbij zuren makkelijker verdwijnen dan complexe suikers) en daarbij ook nog eens lichtjes geneutraliseerd wordt door de eiwitten van het kippenvlees. Neem daar nog eens bij dat de citrusaroma's in de Zind bijzonder rijp waren en bijgevolg inderdaad eerder de richting van gekonfijte citroen uitgingen en je weet dat het net dat gekonfijte, dat friszoete en rijpe van de citroen is dat doorsmaakt (konfijten werd vroeger vooral gedaan met nog niet volledig rijpe vruchten btw., zie de 'papa scène' uit Munich). Punt 4: Het parallel oplopen van citrussmaken en licht wrange toetsen in het gerecht zorgen ervoor dat één smaakcomponent in de wijn - die meestal nogal subtiel blijft - mooi gevoorgrond wordt: de mineraliteit. Anderzijds is het net de omgekeerde spiegelrelatie die ervoor zorgt dat in het kiprecept de fijn gekruide en licht geparfumeerde, hartige smaak van de kip naar boven komt. Punt 5: zowel gerecht als wijn waren gewoon verdomd lekker!
Een geslaagde mariage. Een lucky hit, maar dan wel één die het uiteindelijk doel van een mariage bereikt. Two become one, maybe even more than in one child: they become more in one!  

Het door chefkok Foodfan geperfectioneerde recept vind je hier.

Beoordeling: 93/100.grapegrapegrapegrapegrape
Geproefd op:
26.05.2007.

 

19:13 Gepost door Amaronese in Frankrijk | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

03-10-07

Taittinger, Comtes de Champagne, Blanc de Blancs 1994

Herkomst: Frankrijk.
Origine: Champagne, Reims.
Blend: 100% Chardonnay.
Prijs: (nu) € 72,00.
Alc.: 12%

Terwijl een rapensoepje rustig op het vuur staat te pruttelen en ik een eerste glas van een probeerflesje Château Coufran 2005 geniet - dat overigens met de minuut beter en overtuigender wordt -, bedenk ik dat het eigenlijk het moment is om eindelijk weer eens een wijnrecensie bij te zetten in de rekken van The Wineshed. Veel te lang geleden, maar zoals je op de Orbis-site kan lezen: ja, lang geleden, maar veel gebeurd ... .
Comtes de Champagne 1994Een nieuw huis betrekken vonden we toch de gelegenheid om gepast te vieren. Ik had enkele maanden geleden enkele flessen Comtes de Champagne 1994 op de kop kunnen tikken voor waarlijk geen geld: in het rek stonden ze voor € 62, hetgeen ik wel beestig veel geld vond voor een flesje Champagne, maar ja, voor een topcuvée van een groot huis en een wijn waar ik alleen maar lovende commentaren over gelezen had van wijngoeroes wiens 'verhemelte' me wel aanstaat (o.a. Michael Broadbent en Jancis Robinson), wilde ik dat nog wel betalen: de drie flesjes die er stonden maar meegeritst en naar de kassa gewaggeld. Ik had nog wat charcuterie en een doosje muggensteentjes bij, dus dat werd een rekening van rond de € 200. Ik viel dan ook ongeveer van mijn sokken toen de kassierster (en bijzonder vriendelijke en knappe dame trouwens!) monotoon opdreunde: "Dat is dan € 53 alstublieft" ... . Ze moet de verbazing op mijn gezicht gezien hebben en nam in alle sérieux, één van de flessen vast. Ik dacht natuurlijk (een beetje perfide): "Gvd, het gaat weer niet lukken hè", waarop het bevallige kind zei: "Dat is niet veel hè € 13 voor een fles Champagne", en ik - enigszins schaapachtig - "Neuh ...". Ze fronste eens, keek naar het etiket:"Oh, maar '94, dat zal zijn omdat die zo oud is hè", en ik - lucide - : "jaaaa, ik ga 'm eens gebruiken voor een champagnecocktail. Dat is het veiligste". Toen ik buitenkwam, had ik veel zin om een rondedansje te doen: zoveel chance had ik nog nooit gehad met een fles wijn!
Enfin, een paar maanden later - ik wist dat het inhuizen nog maar een paar weekjes verder was - zat ik o.a. samen met vader en zoon De Coster op een avond in Mollem Sauvignon Blancs te proeven (nog zo'n rist proefnota's die liggen te huilen om aandacht). Om de avond af te sluiten bracht ik één van de Comtes mee en ... na een paar minuten wist ik dat ie zeker goed genoeg was om met z'n tweetjes te drinken op onze eerste dag in ons eerste eigen huis. Ongeveer als verwacht, maar wat mij betreft zelf ietsje mijn verwachtingen overtreffend, was dit het soort Champagne dat je doet inzien dat meer dan helft van de Champagnes die je drinkt of te drinken krijgt simpelweg "gore boecht" met een grote 'B' zijn - allez, 't is te zeggen, 't schijnt dat de Veuve Durand van 'Den Aldi' niet zo'n boecht is, toch niet om van 'te kreveren van de pain' alleszins.
Alles wat heel wat NV-cuvées van grote huizen (incluis Taittinger) zijn, was de Comtes niet: geen aggressief gecarboniseerd glas maagzuur met een dosagesmaakje dat richting bananenschil gaat dus. Wel een heel fijn en toch persistent mousserende, diep-gouden wijn met een zeer rijke al heel lichtjes aldehydische (noterige) neus van zonrijpe citrusvruchten, een mooie briochevulling en een verlegen hint van gecarameliseerde suiker. In de mond was ie even rijkelijk: stevig vullend zoals een goede, sappige baba à rhum met nog steeds messcherpe citrus, wat crémige banketbakkersroom en een goed droge, wat noterige, maar zachte en elegante afdronk. Blanc de Blancs begint wel zo stilaan het soort Champagne te worden waar ik een zwak voor heb: ontdekt met een fenomenale - nog steeds niet geëvenaarde - fles Robert Doyard, Cuvée Vendémmiare 1997 en sindsdien het soort fles waar ik spontaan lyrisch van  wordt.
Alhoewel deze Comtes de Champagne er bijna over was - nu ja, ik heb zo een aldehysidische hint wel graag, draagt bij tot de complexiteit - liet hij zich nog een hele avond van z'n beste kant zien: een dandyeske oude heer, een beetje zoals mijn vader: "ne crème van ne vent", zoals Cath zou zeggen ... .

Beoordeling: 94+/100.grapegrapegrapegrapegrape
Geproefd op: 01.07.2007.

10:03 Gepost door Amaronese in Frankrijk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-03-07

Sauvion, Cardinal Richard, Haute Culture, Muscadet de Sèvre et Maine sur lie, 2003.

Herkomst: Frankrijk.
Origine: Loire, Pays Nantais, Muscadet de Sèvre et Maine.
Blend: Melon de Bourgogne.
Prijs: € 8,85.
Alc.:12,5%

Een Muscadet die al 4 jaar oud is? Dat is vast en zeker pure kattenpis! Doorgaans versleten voor zure mosselwijn en meestal de goedkoopste witte wijn op de kaart van elke megalomane brasserie met uitgebreide wijnkelder, heeft Muscadet de omineuze reputatie het typevoorbeeld te zijn van een wijn waarbij de wijnmaker het credo “faire pisser la vigne” al te letterlijk genomen heeft. Zuur, groenig water dat niet snel boven de biergrens komt, dat is het algemene verdict. Het is dus allerminst verwonderlijk dat elke spreekwoordelijk ‘echte’ wijnkenner uit de kennissenkring zijn neus ophaalt voor een fles ‘van die kattenpis’.
Toch is het best mogelijk om van Melon de Bourgogne een boeiende wijn te maken. De voorbeelden zijn zeldzaam en moeilijk te vinden, maar … ze zijn er wel degelijk: briljant frisse, oerstrakke wijnen, die het best wel een tien- à twintig jaren kunnen uithouden in de kelder. Wijnpics Wineshed 017Hun match: oesters, mosselen, confit de coquilles, en nog van dattum. Deze Cardinal Mercier, het paradepaardje uit de kelders van Sauvion, een viticulteur-négociant van Muscadet, Bourgeuil, Pouilly-Fumé en andere Loire-wijnen, is er alleszins zo één. Deze wijn wordt elk jaar gemaakt van een blend van de beste cuves, uitgekozen door een 40-koppige jury van wijnmakers, wijnjournalisten, sommeliers, wijnhandelaars, enz. Dat het hier niet zomaar gaat om een doordeweekse clichéwijn moeten we blijkbaar ook afleiden uit de fles: geen typische fles met slanke hals, eerder een wat langgerekt bordelees type van een niet gering gewicht, overplakt met etiketten, labels en wimpels die allemaal de acmé-status moeten aantonen. Dat is evenwel allerminst onterecht: iets voller van kleur dan je zou verwachten van een Muscadet, maar met de typische gezond groene weerschijn, een complexe, zeer beweeglijke neus waarvan het iodium zo uit het glas springt, met een vulling van dille, groene appel, gekonfijte limoenschil en een vleugje banketbakkersroom. Opschudden onthult een haast betoverende diepte. Een wijn waar je haast zou willen inkruipen om even te uit te spitten wat hij allemaal te bieden heeft. In de mond is dat niet anders: klassiek beendroog en slank, maar toch rijkelijk ingevuld met gele pruim, witte Sin-Jansbes, weer dat vleugje banketbakkersroom, een lichte toets kokos en een langoureuze, succulente finale, waarin boombast, witte peper en een gulle dosis mineraliteit een boeiend spel opvoeren.
Type cliché-debunker. Heerlijk, nog zeker voor de komende 5 à 6 jaar.


Beoordeling: 91/100.grapegrapegrapegrape
Geproefd op: 14.03.2007.

12:35 Gepost door Amaronese in Frankrijk | Permalink | Commentaren (7) | Tags: muscadet, pays nantais, melon de bourgogne, loire |  Facebook |