20-11-07

Domaines Schlumberger, Gewurztraminer Alsace Grand Cru Kitterlé « Le Brise-Mollets », 2001


Herkomst: Frankrijk.
Origine: Alsace.
Blend: 100% Gewurz.
Alc.: 12,5 %.
Prijs: € 13,44 (reclame).


Ben je met een paar kritische neuzen om kwaliteit te beoordelen of om een evenwichtige wijn/gerechtcombinatie te keuren, dan wil dat wel eens gemakkelijker en aangenamer gaan. Geheel onverwacht besloot ik dan maar om kantoorgenoot en collegiale wijnfreak Vincent en diens egaa annex grote boze wolf en spokenjager Myrdin mee te sleuren naar huis, een beladen bord voor te schotelen en vol te gieten met eventuele aangepaste wijnen … . Tja, dat verliep niet meteen over een nette dripstop: het voorbereiden van het gerecht nam net iets meer tijd in beslag dan gedacht, en eh … de keuze van de wijn was ook niet meteen van de poes.
‘Wijs’ als ik was, had ik de dag zelf nog even een bezoekje gebracht aan de wonderbaarlijke Ali Baba’s Cave onder de Denon AD Delhaize in Leuven. De volledige buit bestond uit een paar witte wijnen van Hugel, een Aligoté van De Villaine en twee flessen Condrieu Les Cassines van Jaboulet. Ik ging weer eens ‘één fleske’ halen. Enfin, ik had me immers al een tijdje het hoofd zitten breken over het recept dat foodfan me gemaild had, had het er met haar en haar wederhelft al over gehad en dat had het er allemaal al niet simpeler op gemaakt. Zijzelf hadden het al eens geprobeerd met een witte Bourgogne, zonder succes: de eigenaardige aromaticiteit van het gerecht vloekte met de wijn als een tang op een varken. Zelf had ik al een verwant gerecht gegeten in Mantova op onze laatste reis in Italië: Tortelli di zucca, ons aangeraden als een niet te versmaden streekgerecht door een sympathieke verkoopster in het station van Brescia. Die herinnering maakte het me evenwel niet meteen gemakkelijker, want deze Mantovaanse pompoenravioli zijn niet in het minst zo aristocratisch als de Gonzaga’s die er jaren de plak gezwaaid hebben: een mierenzoete, haast marsepeinachtige vulling, droog smakende pasta er rond en overgoten met een boter- en bouillonsausje. “Wat ga je daar in godsnaam bij drinken?”, vroegen mijn vader en ik ons al af op een luchtig terrasje gezeten langs het Vergiliuspark in downtown Mantova. Foodfan had me echter al verzekerd dat het gerecht niet zo zoet was, eerder fris en aromatisch, met een gekarameliseerde bittertoets van het witloof. Fruitig, fris zuur, droge pasta (filmend zetmeel), kruidige boter, bitter en gekarameliseerd, … een combinatie om elke sommelier een nachtmerrie te bezorgen.
Wat doe je dan als je er zelf niet het flauwste benul van hebt en er echt geen enkele fles in de kelder ligt met op het rugetiket: "Se marrie bien avec des pâtes au potiron." Trial and error! Zo gezegd, zo gedaan: vier flessen wit in de koelkast (dat was toch al iets wat we vermoedden: rood was buiten de kwestie): een Pinot Gris en een Pinot Blancs de Blancs uit het basisassortiment van Hugel (helemaal niet slecht!), een Buckettraube van Cederberg (heerlijk) en de al vermelde Condrieu van Jaboulet. Vincent en mijn ogen fonkelden al. Beide vrouwen hadden eerder iets van: “Tsk, zie ze weer glunderen, net kinderen met een nieuw speelgoedje”. Maar ja, voor één keer mochten we dan toch eens de stereotype vent uithangen, niet?
Driewerf helaas! Eilazie ende ach! Na twee uur werk aan de ravioli’s werd de hoop op een hemelse harmonie – u weet wel: met loftrompetten, engelenbilletjes en gouden lepeltjes – met elk proefglas kleiner tot er nog slechts een miezerig lichtpuntje aan den einder van de gang, richting kelderdeur wees. Beide Hugels hadden wel genoeg zuren en een goede structuur, maar misten aromatische persistentie en body om op te boksen tegen de wijdse smaakwaaier van het gerecht. Het boterige en ziltige van het sausje waren geen probleem, maar de zoetzuurbalans van de vulling werd niet gematched en zeker de gekarameliseerde bitters speelden beiden parten. Vooral de Pinot Gris kwam niet veel verder dan een eerste impressie op de tongpunt om daarna in het heetst van de strijd compleet te verdwijnen. Bij de Pinot Blanc was er iets meer kracht, maar werd het zure van de vulling weer te erg versterkt. Jaboulets vermeende raspaard raakte evenzeer kant nog wal. Van deze coryfee hadden we alleszins wat meer exotische aroma’s en body verwacht dan van beide voorgaande wijnen, maar dat konden we wel helemaal op onze buik schrijven: wat fletse aroma’s van oranjebloesem – net een verwaterd parfum –, een beetje abrikoos, wat was en daarmee was de kous af. Qua body en structuur doorstond hij zelf de vergelijking met beide Hugels niet. Huilen met de pet op ... . Een teleurstelling waarvan wij alleen maar hoopten dat het na wat blootstelling aan de lucht wel allemaal goed zou komen ... . Nope, huilen met de pet af ook nog eens, want de dag erna was het niet veel beter volgens mijn dierbare collega. De enige wijn die wat interessants aan tafel te brengen had was mijn geliefde Buckettraube: een raspaard voor nog geen € 7 uit de stallen van het Zuid-AfrikaanseSchlumberger Kitterlé Cederberg. Veel frisse zuren, een haarscherpe focus en een mooi, rond smaakpalet van Cavaillon, abrikoos, bijna overrijpe limoen en wat kerosine. Niet te begrijpen dat deze druif in Duitsland bijna vergeten is! Edoch, het mocht niet zijn: hier was dan de bitter van het witloof er teveel aan en ging de meloensmaak wat te erg op in het zoet van de pastavulling ... .
Toen was er nog slechts geween en tandgeknars, ware het niet dat er in de infernale regionen van dit huis wel wat wijn achter hoek en kant steekt. De kelder in dan maar. Het eerste waaraan ik dacht was een nog pas gekochte Gewürztraminer van Schlumberger (nooit gedacht dat ik die zo vlug ten dienste zou roepen). En deze keer was het (gelukkig) een schot in de roos. Misschien waren zijn zuren net niet scherp genoeg (dat had zeker ook te maken met het feit dat ie wat te waqrm het glas in ging), maar eh ... qua aroma hadden we niet beter kunnen hebben. Vincents state-of-the-art nota: “Mooie prestatie van wijnmaker Eric Beydon-Schlumberger. Deze Gewürtztraminer (in de Elzasstreek spelt men het zonder umlaut) vult het glas met een citroengele schittering en geeft in eerste instantie een intens fruitig aroma vrij met een florale ondertoon. Later volgt een typisch parfum van lychees, maar krijgt het aroma ook een meer kruidige toets. In de mond blijkt deze Gewürtztraminer behoorlijk zoet, al wordt die zoetheid naar het einde toe wat gecompenseerd door frisse zuurtjes. Het weelderige fruit (appel, peer, lychee) wordt gedragen door een stevige structuur en blijft nog lang nazinderen. Dit is geen wijntje dat je zomaar in de steek laat wanneer het je tong verlaat. Al bij al een mooie, complexe en verrassend zoete wijn die nog zeker tot 2010-2011 houdbaar moet zijn.” Dat iet of wat verrassend zoete, gecombineerd met wat botrytis deed het hem net in de vereiste body én de karamel/bittercombo van het witloof. De nog steeds fijne fruitzuren (mandarijntjesachtig) gingen zonder enig probleem door het filmende pastadeeg en de zoetzure pompoenvulling werd mooi gehighlight en omgeven met backing vocals van lychee, rozenconfit en kurkuma. Onze ogen glimden inderdaad en dat ontging de kleinste van het gezelschap niet. “Ik ook wijn!”, luidde het, een bevel waaraan niet te ontkomen viel en dat terstond bekrachtigd werd met Myrdins seal of approval: “Nog!”.
Overbodig te zeggen dat ook wij dachten: “nog!

Beoordeling: 91/100.grapegrapegrapegrape
Geproefd op: 30.11.2007.

23:53 Gepost door Amaronese in Frankrijk | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

sorry... ik zal de volgende keer een minder complex gerecht verzinnen, zodat ik je al die moeite en teleurstellingen kan besparen. Aan de andere kant heb je nu ook wel de gelegenheid gekregen om van alles te proeven.

Gepost door: food fan | 21-11-07

Geen probleem hoor! Dat hoort erbij en complexe gerechten zijn altijd een uitdaging: veel kans om te proeven en bij te leren.

Gepost door: Amaronese | 21-11-07

Ik heb intussen ook drie flesjes van de Schlumberger in mijn wijn...euhm...berging liggen. Nu nog een tijdje laten liggen en kijken wat ie binnen een jaar of twee met zijn zoetgevooisde stem te vertellen heeft. Ver buiten het bereik van Myrddin in elk geval ;-)

Gepost door: Casa Rivas | 22-01-08

De commentaren zijn gesloten.