18-05-07

Brothers in Arms, Shiraz, Langhorne Creek, 1998

Herkomst: Australië.
Origine: South Australia, Langhorne Creek.
Blend: 100% Syrah.
Prijs: (nu) € 70,55.
Alc.: 16%

Wie doet het hen na? Tom en Guy Adams besloten in de jaren '90 eindelijk eens zelf wat wijn te vinifiëren uit hun Metala-wijngaard. De druiven die daar geteeld werden, waren immers steeds bestemd voor de roemruchte Metala-shiraz van Fosters. Vader en zoon begonnen dan maar wat te experimenteren met een handvol druiven hier en daar geplukt uit een klein perceeltje. De druiven werden verzameld, met behulp van een rondrijzende processor in het vat geholpen en dan met rust gelaten. Dat leverde zo altijd wel iets lekkers op voor de familie. Tot in 1998 beide broers (Tom en Guy) besluiten van het eens wat grootschaliger aan te pakken: er komt een beestig lekkere Shiraz uit en tja, ... er is wat over ... zo'n 500 kisten. tasting notes blog 029-1Dan maar verkopen zeker? Aan wie? Toevallig komt er ene Dan Philips, een Californische grootslijter, binnenhuppelen en zie ... die vindt dat goedje in die testflessen toch ook wel niet goed zeker? Probleem: er zijn geen etiketten, er is zelfs geen naam. Even een kameraad opgebeld: die vindt iets joligs uit en de eerste Brothers in Arms is geboren. Wanneer in 2000 de flessen gereleased worden, is het hek helemaal van de dam. Parker bombardeert de Brothers met een 92 pt. en Winespectator gaat ook over de kop met de volle 90 pt. Dronk je Shiraz, dan moest je er minstens over kunnen meepraten. Doe het de Adams family eens na: een eerste vintage en al onmiddellijk gaat iedereen plat. En toch, ... het ligt zelfs niet aan het fenomenale jaar '98, want er is nog geen Brothers in Arms Shiraz gereleased die de RP 90 niet haalt.
Ach, 't zal wel weer een Nieuwe Wereld-wijn zijn zeker? Inderdaad, maar zelfs meer dan dat. Ik dacht eerst dat er in het handig door Venne in alu-papier gerolde flesje een Cabernet Franc verscholen zat. Er is immers maar één druif die tegelijkertijd zo betoverend kan ruiken en afstotelijk kan stinken als Cabernet Franc (er moet toch echt een reden zijn waarom ik er zo zot van loop), allez, dat dacht ik toch. Hier was het niet anders: een neus die bulkt van het op natte kalksteen stukgewreven en in de zon drogend blauw fruit (bosbessen, bramen); om spontaan beneveld van te geraken. En dan de stinkiness: creosoot met de liter. Je kan het nog het best vergelijken met de tot essence geconcenteerde prikkelende geur van Amaryllis. Niet thuis te brengen op het moment zelf, maar toen twee dagen erna Cath voor haar verjaardag een bos bloemen met daarin Amaryllis kreeg, knetste het in de frontale hersenkwab. Walsen maakt een diepte vrij als de 5 1/2-minute hallway uit House of Leaves, even beangstigend als aanlokkelijk volgestouwd met pruimenconfituur en kersenlikeur. Overweldigend explosief, maar te goed. Ik denk dat ik het eerste uur meer met m'n neus in m'n glas gezeten heb, dan ik eigenlijk dronk.
In de mond is deze Shiraz een chewy toothstainer, die echter perfect uitgebalanceerd is: kristalheldere zuren, fijnkorrelige smakelijke tannines gevat in een ronde spanningsboog en besloten met een afdronk waarin ceder, bosbessen en bramenconfituur het tegen elkaar opnemen. De na bijna tien jaar nog even fris en tegelijkertijd toch zacht mondvullende fruitvulling maakt het geheel af. Geen spoortje ouderdomssleet, geen jamminess, geen door eucalyptus bevroren uitgeholde kern, alles superb in balans. Nieuwe Wereld, maar dan met een structuur van een Romaanse basiliek.
Klasbak!


Beoordeling: 92+/100.grapegrapegrapegrape
Geproefd op: 11.03.2007.

16:41 Gepost door Amaronese in Australië | Permalink | Commentaren (2) | Tags: langhorne creek, syrah |  Facebook |

12-05-07

Chateau Ste Michelle, Ethos Merlot, Columbia Valley, 2003

Herkomst: Verenigde Staten.
Origine: Columbia Valley.
Blend: 78% Merlot, 16% Cabernet Sauvignon, 6% Malbec.
Prijs: € 23.
Alc.: 13,9 %

Enkele maanden geleden organiseerde Guy voor ons een proeverij met een tiental wijnen uit de Northwest. Eén van de contenders was een Merlot van Ste Michelle, Ethosgenaamd. De misschien onbedoelde, maar toch duidelijk aanwezige zinspeling op de normatieve positie Ethos Merlotdie deze wijn zich aanmeet binnen de Noordwestelijke Merlot-plas daar gelaten, keek ik in ieder geval uit naar deze fles die laatste in het rijtje stond. Met zijn € 23 – “een dikke cru bourgeois of kleine grand cru waard”, volgens Frank Van der Auwera (DMMagazine 21.10.06)– haalt deze 2003 “het niveau van een St-Emilion of eerder Pomerol” omwille van de “fantastisch neus: chocoladetruffels, pistachenoten, zoete gerookte ceder (sigarenkistje), echt alle geurvariabelen zijn present. In de mond opnieuw massa’s melkchocolade en cacaopoeder, gekonfijte rode pitvruchten en een noterige, maar vooral verfijnde en elegante smaakvulling. Mokkafinale.” Liefdeslyriek? Bij mij zou het alleszins niet zover komen. Jammer genoeg misschien ... .
Allerminst een flutwijntje, dat kan je inderdaad zeggen van het donkere ondoorzichtige en haast kleverige sap in het glas. In de neus was voor mij vooral de up-front Malbec duidelijk, die evenwel slechts 6% van de blend uitmaakt. Van het haast kibouts aandoende geurenscala van Van der Auwera konden we niet echt veel bespeuren. Ons viel eerder een blitzkrieg van viooltjes en kruidnagel op na wat staan in het glas, want deze kerel glimlachte niet meteen de tanden bloot. Het bleef hem eerder bij een stiff upperlip in de eerste minuten. Decanteren over een spoel deed deze stijve hark echter wat meer loskomen: braam en blackberry leaf met inderdaad wat cacao zinderend op de achtergrond. Het zoete Corps Diplomatique-kistje bleef echter nukkig dicht. Zelfs een dikke twee uur in de karaf maakten er niet meteen de Marrokaanse buikdanseres van die je zou verwachten uitgaande van Van der Auwera’s beschrijving. In de mond had ik zeker meer ernstige kracht verwacht. De tannines zijn ontegensprekelijk goed gebouwd, aan de zuurbalans is niets mis, maar de spankracht en de gedragenheid van het geheel laten te wensen over. Het wijn-van-vijf-slokken-type dus: eendimensionaal zwart fruit (rood pitfruit???), zeker wel een frisse scheut chocomelk (weer een gemis aan spankracht), fijn verstoven cacaopoeder tegen de tanden, wat rook en choco in de finale. Baarlijk niet slecht dus, maar toch, dit is geen Pomerol ofte Saint-Emilion. Eerder een Montagne, Saint-Georges of Lussac, zeker qua structuur en body. Ik miste iets in deze wijn, iets van overtuigingskracht, iets inherent, whatever that may be. Hij deed het hem gewoon niet.
Goed gemaakt, deftig, maar zeker niet om berserk voor te lopen. Hoe dan ook te duur voor wat hij is (een Nenin kost evenveel en dat is toch andere koek!). Now way WOW. Om het te zeggen als een goede Vayniac: “PAZZZZZZZZZZZZZZ!” with 13 z’s.


Beoordeling: 82/100.grapegrape
Geproefd op: 03.02.2007.