16-10-08

Nog een laatste zucht ...

decoration

 

Met heimwee scrol ik eens terug door onze oude blog: we hebben er mooi op los geproefd. En toch, hebben we het nu laten afweten? Zijn we nu plots zachter geworden? Nee, zeker niet. Willen we dan deel uitmaken van het wine-establishment? Al helemaal niet. J'irai cracher sur vos tombes! Dat wordt het nu. Nee, we maken ons sterk, ballen onze kracht in één site, een site die nooit als te voren, onafhankelijk in eer en geweten zal staan voor 'echte wijn' en, meer nog, voor echte wijnschrijverij!

Vanaf nu vind je ons op The Orbis of Wine, een site waar proefnota's, nieuws, wijnkritiek en kritiek op de 'wijnkritiek' hand in hand gaan met een gepassioneerde visie op wijn.

14:38 Gepost door Amaronese in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-04-08

The end - de laatste slok

Zo mag de laatste wijn smaken:

 

19:18 Gepost door Amaronese in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-01-08

Produttori del Barbaresco, Barbaresco Riserva Asili, 2000

Herkomst: Italië.
Origine: Piemonte, Barbaresco, Asili.
Blend: 100% Nebbiolo.
Prijs: € 27,95.

"This wine rocks!" Je zal het Gary Vaynerchuk al wel eens geestdriftig hebben horen roepen naar de camera in zijn Winelibrabry-kantoortje. En, alhoewel ik meer dan dol ben op zijn aanpak van proeven, wijn Produttori del Barbaresco - De keldersbecommentariëren, lol maken en keet schoppen in de wijnwe- reld, heb ik soms echt wel zin in een wijn die helemaal niet rockt. Je kent ze wel, die wijnen die geen goed bedoelde whack in tha face zijn, die je niet com- pleet omverbla- zen met hun complexiteit, lengte, vuur- werk van smaken ... . Nee, soms heb ik definitely zin in iets waar ik even bij ga zitten en nadenk, tot rust kom, geniet en wegdroom.
Wel, deze Barbaresco is er zo eentje: klassiek, streng, gereserveerd en zelfs een beetje timide, voor zover dat past bij een strenge en krachtige wijn van dit type. Hij werd uiteindelijk onze keuze bij een Risotto ai Funghi Porcini, een typisch gerecht uit het Noorden van Italië. Als medekandidaten stond hij tussen een Sant'Orsola Barolo 1998 en een "Montegradella" Valpolicella Classico 2004 van Santa Sofia. Wat later op de week probeerden we hem nog eens met een Pergolaia 2003 en een Sassoalloro 2003 van Biondi-Santi. Ik herinnerde me namelijk de combinatie van deze risotto met een supertuscan in 'I Girasoli', een hotel met een formidabel restaurant in Misano al Monte (Emilia-Romagna). Het was een Avvoltore van Moris-Farms die al minstens de 10 jaar gepasseerd was: een onvergetelijke ervaring. De twee Toscanen stond mooi hun mannetje ten opzichte van het gerecht (vooral de Pergolaia dan, zeker na decanteren), maar ze 'rockten' niet. De Barolo was al op z'n laatste benen. Veel hadden we er niet van verwacht: het waren de eerste Barolo's die ik kocht, sterk afgeprijsd (ik geloof dat ze nog € 11 kostten) van niet zo'n geweldig huis. Jong best wel lekker, oud, zelfs stokoud nog interessant, maar eh, in de risotto verdronk ie als een baksteen.
En dan een Valpolicella ... allez, iedereen weet dat dat toch negen kansen van de tien een flutwijntje van dertien in een dozijn is? Think again! Valpolicella heeft me het laatste jaar al verschillende keren zeer sterk verbaasd: gutsy fruit, liters sap dat van je kin druipt, fris, lengte, concentratie, ... ze laten lelijk stiefbroertje Bardolino achterop hinken. En, wat meer is, hij schijnt goed te passen bij gerechten op basis van champignons. Toegegeven, zeker een interessante match, maar dé klassieke combinatie bleek uiteindelijk toch de overwinnaar. De strakke elegantie, de stevige mineraliteit en de herfstige smaken geaxeerd op frisse zuren deden het 'm helemaal: wijn en gerecht gingen gelijk op en werden er beiden beter van. Zeker de wijn: waar hij op het eerste gezicht erg subtiele, zelfs wat fletse impressies gaf van rozenblaadjes, framboPics 006bzen, viooltjes en wat anijs, leek het gerecht hem een boost te geven. Plots was de anijs - selderachtig - prominent aan- wezig, lieten de frambozen zich volop smaken en kwamen al- lerlei herfstige, stoffige humus- smaken opzet- ten. Een ideale combinatie met de stevige smaak van eek- hoorntjesbrood. Vraag me niet wie er plots aan de volumeknop draaide of wat er dan wel de reden voor was. De textuur van gerecht en wijn liepen anderzijds mooi parallel: een vlezige en romige textuur, goed verweven door de eerder op zuur dan tannines (die waren al grotendeels vermolten) geschraagde wijn.
Misschien is dat ook net hetgeen ik zoek in de klassieke Barbaresco's van de Produttori (zeer goede site trouwens): gereserveerdheid, een wijn die zich niet zo gemakkelijk prijsgeeft, een wijn die zich niet zondermeer laat kennen, waar je moeite voor moet doen. Brainy bottles ... I like'm.

Beoordeling: 89+/100.grapegrapegrapegrape
Geproefd op: 17.01.2007. 

22:04 Gepost door Amaronese in Italië | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-12-07

Amiot Père et Fils, Morey-Saint-Denis 2002


Herkomst: Frankrijk.
Origine: Bourgogne, Côte de Nuits, Morey-Saint-Denis.
Blend: 100% Pinot Noir.
Prijs: € 23,50.

Je kan soms wel eens een echte verrassing tegenkomen als je je af en toe een beetje wild kopen permitteert. Wel, deze wijn was er zo eentje. Op zich een simpele Villages-wijn, zoals veel Bourgogne-freaks zouden zeggen, nog niet eens van een geweldige wijnboer, ... ok, wel een goed jaar, dat wel. Never mind the bollocks. Ik vond zulke lofty overpeinzingen vroeger zo irritant snobbish dat ik al maar meteen niet veel van Bourgogne moest weten. Het was voor mij zo'n beetje typische kennerspraat. Je weet wel: veel namen noemen, veel oogstjaren met zelfs de nodige oogstinfo kunnen opdreunen, opsnijden over de x-aantal keren dat ze DRC, Henri Jayer of Clos de Tart hebben gedronken en eigenlijk - als puntje bij paaltje komt - er toch geen bal van kennen, want als het proeven aankomt wordt die verketterde Spätburgunder vast en zeker een Côte de Beaune en die Jura-Pinot is vast en zeker een Clos de Vougeot.
Wel, ik moet natuurlijk niet veel zeggen: ik ken geen snars van Bourgogne, echt niet, ik zou ook zulke fouten maken ... (laatst werd een Barbaresco eerst nog een Chambolle voor ik 'm goed had), maar deze wijn zou ik zonder blozen iedereen willen voorzetten. Die onnozele idee over de inside-Burgundytalk heeft me er eigenlijk altijd domweg van weerhouden om me er eens in te verdiepen, allez, om er op te blokken (want dat moet je, wil je van die feodale wirwar iets snappen) en eindelijk eens wat meer te leren kennen van de streek die volgens velen de enige echte wijnstreek van de wereld is. Maar ja, het kan verkeren: plots kom je mensen tegen die rondwandelende encyclopedieën van Bourgondië zijn, je verhuist en je blijkt ineens vlak naast een wijnwinkeltje te wonen dat gespecialiseerd is in ... Bourgogne, juist ja, je trekt twee lucky hits open na elkaar, je gaat naar een proeverij met zo van die wijnen waar 'echte kenners' graag over opscheppen, ... , allez een mens maakt wat mee.
ChateauneufPlots vind ik Bourgogne dus wel verdomd interessant en even plots kan ik niet begrijpen waarom ik nooit gewild heb. Even terug in de tijd levert me een idyllisch tafereel op van mezelf aan een zware eikenhouten tafel bij het knetterende haardvuur met m'n ouders in een minuscuul dorpje in de Côte d'Or dat Châteauneuf heette. Geen dooie ziel te bespeuren daar, alleen de hotelier en de hotelgasten (wij dus). Met z'n zessen of zo in een verlaten, half vervallen dorp (intussen helemaal gerestaureerd) met alleen nog een reusachtige middeleeuwse burcht en een prachtige Romaanse kerk, bij knetterend haardvuur, leren fauteuils, rustieke antieke kasten ... romantisch niet? En lap daar gaat ie weer: als ik over een goede Bourgogne-ervaring (cfr. main blog) begin wordt ik weer lyrisch, bijna op het melige af (of helemaal?!). Enfin, het was hier dat ik een eerste glas Chapelle-Chambertin proefde (ik was zo trots dat ik de naam kon uitspreken), m'n eerste niertjes at en verlekkerd werd op escargots.
Bij deze wijn was het weer meteen raak: ik dreef bij de eerste slok (nog wat gesloten, fijne houttoets en kersenpit) weer weg in die herinnering. Gelukkig was Myrdin er nog om me terug naar de grote-mensenwereld te sleuren. Ik weet niet precies waaraan het lag dat ik zo plots weer een duik de melancholie Coolin nam. Ik vermoed dat het iets te maken heeft wat je - volgens niet die 'echte kenners', maar de  'echte' echte kenners  - alleen blijkt te hebben op Pinot Noir en dan vooral echt goede Pinot Noir: een ontzettend frêle, bijna fragiele en tegelijkertijd bodemloos diepe smaak, een heerlijke en tegelijkertijd beangstigende diepte waar je net als met een sierlijke, krachtige vortex ingesleurd wordt. Een beetje zoals het "Öd und leer das meer" of het begin van de finale van de vierde van Brahms.
Ik wilde echter zeker zijn van m'n ontdekking en  daarom proefde ik hem nog eens in andere omstandigheden op m'n eentje, zonder eten erbij. Het resultaat was nagenoeg hetzelfde: herinneringen van de vochtige stenen kelders van het château, de woeste, onherbergzame valei rondom (zeldzaam in Bourgogne, maar in het Zuiden zijn er zo een paar) en de hearty food bij het knetterende vuur. Er was daar ook nog ergens een Ierse setter ... . Deze wijn begon zo stilaan een madeleine te worden. Terug naar af dan maar, want van literaire cliché hou ik nu niet echt.
Enkele weken later stelde ik foodfan dan maar eens voor een gerecht bij te verzinnen. Ik dacht, ik zeg eens niks, alleen dat ik iets in de trant van pluimwild zie zitten. Het resultaat mocht er weer eens zijn: beide partners in foodcrime laten zich van hun allerbeste kant zien als ze gecombineerd worden. Het elegante en sierlijke karakter van deze Morey-Saint-Denis gaat nergens een gevecht aan met het delicate vlees van de fazant en anderzijds houden de rotsvaste en gedragen structuur hem mooi op z'n plaats bij de doordringende smaken van de cantharellentaartjes en de spruitjespuree.
Het sappige rode fruit dat hier over je tong danst, wordt verrijkt met een crèmige mokkatoets, lekker kruidig varenblad, een klare houttoon, wat glitters cassis en dat allemaal met een fenomenale precAmiot bewerktisie. Hier en daar komt er wat pels piepen en springt er een champignonnetjes mee in het spel. Mooi in focus, een rijpe spankracht over het geheel, al heel zachte tannines en een finale die ongeveer eindeloos is met kriekensaus en zoet hout. Het fijne tikkeltje uitstekend varenblad maakt deze wijn zo lekker bij de misschien wat lichtjes zerpe wildsmaak van de fazant en de kruidigheid van de cantharellen, terwijl het crèmoso wordt herhaald in de spruitjespuree. In alle andere opzichten zijn wijn en recept heel verschillend qua smaakprofiel en net daardoor laten ze in dat verschil elkaars gelijkenissen nog extra uitkomen zo lijkt het wel. Het hartige karakter van de fazant en de bijgerechtjes steekt scherp af tegen de rijpe zoete kersjes van de Pinot. Het stevig doorsmakende karakter van de spruitjes en de cantharellen wordt absoluut niet weerspiegeld in de zoetsappigheid en de frisheid van de wijn, maar hij brengt wel het lichtjes zoete en zelfs wat belegen karakter van de spruitjes goed naar boven in het benadrukken van zijn eigen frisheid. De aldehydische/thiolische mix van de cantharellen met het krokante, maar coatende bladerdeeg wordt goed verlicht door de frisse zuren van deze Morey-Saint-Denis, en het zachte vlees van de fazant brengt iedere keer weer die vluchtige flitsen van tertiaire smaken als pels en champignons op de voorgrond. Het geheel is dus een heel intrigerende wisselwerking tussen wijn en gerecht waarbij ze beiden hun complexiteit ten volle kunnen tentoonspreiden. De savoureuze al wat rijpere afdronk van de wijn en die complexe wisselwerking maken deze marriage de perfecte combinatie om langzaam en rustig keuvelend bij te eten al dan niet met haardvuur en Ierse setter ... .


Beoordeling: 96/100.grapegrapegrapegrapegrape
Geproefd op: 3.12.2007.  

23:36 Gepost door Amaronese in Frankrijk | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

20-11-07

Domaines Schlumberger, Gewurztraminer Alsace Grand Cru Kitterlé « Le Brise-Mollets », 2001


Herkomst: Frankrijk.
Origine: Alsace.
Blend: 100% Gewurz.
Alc.: 12,5 %.
Prijs: € 13,44 (reclame).


Ben je met een paar kritische neuzen om kwaliteit te beoordelen of om een evenwichtige wijn/gerechtcombinatie te keuren, dan wil dat wel eens gemakkelijker en aangenamer gaan. Geheel onverwacht besloot ik dan maar om kantoorgenoot en collegiale wijnfreak Vincent en diens egaa annex grote boze wolf en spokenjager Myrdin mee te sleuren naar huis, een beladen bord voor te schotelen en vol te gieten met eventuele aangepaste wijnen … . Tja, dat verliep niet meteen over een nette dripstop: het voorbereiden van het gerecht nam net iets meer tijd in beslag dan gedacht, en eh … de keuze van de wijn was ook niet meteen van de poes.
‘Wijs’ als ik was, had ik de dag zelf nog even een bezoekje gebracht aan de wonderbaarlijke Ali Baba’s Cave onder de Denon AD Delhaize in Leuven. De volledige buit bestond uit een paar witte wijnen van Hugel, een Aligoté van De Villaine en twee flessen Condrieu Les Cassines van Jaboulet. Ik ging weer eens ‘één fleske’ halen. Enfin, ik had me immers al een tijdje het hoofd zitten breken over het recept dat foodfan me gemaild had, had het er met haar en haar wederhelft al over gehad en dat had het er allemaal al niet simpeler op gemaakt. Zijzelf hadden het al eens geprobeerd met een witte Bourgogne, zonder succes: de eigenaardige aromaticiteit van het gerecht vloekte met de wijn als een tang op een varken. Zelf had ik al een verwant gerecht gegeten in Mantova op onze laatste reis in Italië: Tortelli di zucca, ons aangeraden als een niet te versmaden streekgerecht door een sympathieke verkoopster in het station van Brescia. Die herinnering maakte het me evenwel niet meteen gemakkelijker, want deze Mantovaanse pompoenravioli zijn niet in het minst zo aristocratisch als de Gonzaga’s die er jaren de plak gezwaaid hebben: een mierenzoete, haast marsepeinachtige vulling, droog smakende pasta er rond en overgoten met een boter- en bouillonsausje. “Wat ga je daar in godsnaam bij drinken?”, vroegen mijn vader en ik ons al af op een luchtig terrasje gezeten langs het Vergiliuspark in downtown Mantova. Foodfan had me echter al verzekerd dat het gerecht niet zo zoet was, eerder fris en aromatisch, met een gekarameliseerde bittertoets van het witloof. Fruitig, fris zuur, droge pasta (filmend zetmeel), kruidige boter, bitter en gekarameliseerd, … een combinatie om elke sommelier een nachtmerrie te bezorgen.
Wat doe je dan als je er zelf niet het flauwste benul van hebt en er echt geen enkele fles in de kelder ligt met op het rugetiket: "Se marrie bien avec des pâtes au potiron." Trial and error! Zo gezegd, zo gedaan: vier flessen wit in de koelkast (dat was toch al iets wat we vermoedden: rood was buiten de kwestie): een Pinot Gris en een Pinot Blancs de Blancs uit het basisassortiment van Hugel (helemaal niet slecht!), een Buckettraube van Cederberg (heerlijk) en de al vermelde Condrieu van Jaboulet. Vincent en mijn ogen fonkelden al. Beide vrouwen hadden eerder iets van: “Tsk, zie ze weer glunderen, net kinderen met een nieuw speelgoedje”. Maar ja, voor één keer mochten we dan toch eens de stereotype vent uithangen, niet?
Driewerf helaas! Eilazie ende ach! Na twee uur werk aan de ravioli’s werd de hoop op een hemelse harmonie – u weet wel: met loftrompetten, engelenbilletjes en gouden lepeltjes – met elk proefglas kleiner tot er nog slechts een miezerig lichtpuntje aan den einder van de gang, richting kelderdeur wees. Beide Hugels hadden wel genoeg zuren en een goede structuur, maar misten aromatische persistentie en body om op te boksen tegen de wijdse smaakwaaier van het gerecht. Het boterige en ziltige van het sausje waren geen probleem, maar de zoetzuurbalans van de vulling werd niet gematched en zeker de gekarameliseerde bitters speelden beiden parten. Vooral de Pinot Gris kwam niet veel verder dan een eerste impressie op de tongpunt om daarna in het heetst van de strijd compleet te verdwijnen. Bij de Pinot Blanc was er iets meer kracht, maar werd het zure van de vulling weer te erg versterkt. Jaboulets vermeende raspaard raakte evenzeer kant nog wal. Van deze coryfee hadden we alleszins wat meer exotische aroma’s en body verwacht dan van beide voorgaande wijnen, maar dat konden we wel helemaal op onze buik schrijven: wat fletse aroma’s van oranjebloesem – net een verwaterd parfum –, een beetje abrikoos, wat was en daarmee was de kous af. Qua body en structuur doorstond hij zelf de vergelijking met beide Hugels niet. Huilen met de pet op ... . Een teleurstelling waarvan wij alleen maar hoopten dat het na wat blootstelling aan de lucht wel allemaal goed zou komen ... . Nope, huilen met de pet af ook nog eens, want de dag erna was het niet veel beter volgens mijn dierbare collega. De enige wijn die wat interessants aan tafel te brengen had was mijn geliefde Buckettraube: een raspaard voor nog geen € 7 uit de stallen van het Zuid-AfrikaanseSchlumberger Kitterlé Cederberg. Veel frisse zuren, een haarscherpe focus en een mooi, rond smaakpalet van Cavaillon, abrikoos, bijna overrijpe limoen en wat kerosine. Niet te begrijpen dat deze druif in Duitsland bijna vergeten is! Edoch, het mocht niet zijn: hier was dan de bitter van het witloof er teveel aan en ging de meloensmaak wat te erg op in het zoet van de pastavulling ... .
Toen was er nog slechts geween en tandgeknars, ware het niet dat er in de infernale regionen van dit huis wel wat wijn achter hoek en kant steekt. De kelder in dan maar. Het eerste waaraan ik dacht was een nog pas gekochte Gewürztraminer van Schlumberger (nooit gedacht dat ik die zo vlug ten dienste zou roepen). En deze keer was het (gelukkig) een schot in de roos. Misschien waren zijn zuren net niet scherp genoeg (dat had zeker ook te maken met het feit dat ie wat te waqrm het glas in ging), maar eh ... qua aroma hadden we niet beter kunnen hebben. Vincents state-of-the-art nota: “Mooie prestatie van wijnmaker Eric Beydon-Schlumberger. Deze Gewürtztraminer (in de Elzasstreek spelt men het zonder umlaut) vult het glas met een citroengele schittering en geeft in eerste instantie een intens fruitig aroma vrij met een florale ondertoon. Later volgt een typisch parfum van lychees, maar krijgt het aroma ook een meer kruidige toets. In de mond blijkt deze Gewürtztraminer behoorlijk zoet, al wordt die zoetheid naar het einde toe wat gecompenseerd door frisse zuurtjes. Het weelderige fruit (appel, peer, lychee) wordt gedragen door een stevige structuur en blijft nog lang nazinderen. Dit is geen wijntje dat je zomaar in de steek laat wanneer het je tong verlaat. Al bij al een mooie, complexe en verrassend zoete wijn die nog zeker tot 2010-2011 houdbaar moet zijn.” Dat iet of wat verrassend zoete, gecombineerd met wat botrytis deed het hem net in de vereiste body én de karamel/bittercombo van het witloof. De nog steeds fijne fruitzuren (mandarijntjesachtig) gingen zonder enig probleem door het filmende pastadeeg en de zoetzure pompoenvulling werd mooi gehighlight en omgeven met backing vocals van lychee, rozenconfit en kurkuma. Onze ogen glimden inderdaad en dat ontging de kleinste van het gezelschap niet. “Ik ook wijn!”, luidde het, een bevel waaraan niet te ontkomen viel en dat terstond bekrachtigd werd met Myrdins seal of approval: “Nog!”.
Overbodig te zeggen dat ook wij dachten: “nog!

Beoordeling: 91/100.grapegrapegrapegrape
Geproefd op: 30.11.2007.

23:53 Gepost door Amaronese in Frankrijk | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-11-07

Domaine du Gourget, Réserve Rochetour, Côtes du Rhône, 1996

Herkomst: Frankrijk.
Origine: Côtes du Rhône.
Blend: Grenache, Syrah, Mourvèdre.
Alc.: %
Prijs: € 13,50.

Vorig jaar ontdekten we met twee snoepers van de Orbis de Foire du Vin, een kleinschalig initiatief dat een dertigtal Vignérons Indépendants uit verschillende wijnregio’s naar België brengt. Het gaat hier steeds om kleine boeren die met veel liefde voor de traditie en respect voor het milieu wijnen maken waarin je dikwijls ‘de hand van de wijnmaker’ kan proeven. Het grootste gedeelte van hun productie brengen ze zelf in de handel, hetgeen dus betekent dat er niet met importeurs en/of grootslijters gewerkt wordt. Dat is mooi meegenomen voor de rechtgeaarde wijnliefhebber en voor de wijnboer zelf, want die zien de prijs die hij/zij betaalt/vraagt voor een fles niet verdeeld over 37 tussenstations. Je kan dus op de Foire du Vin voor redelijk weinig geld al wat moois op de kop tikken, alhoewel het natuurlijk toch uitkijken is voor wijnboeren die de prijzen zelf al te goed kennen en wijnboeren die gewoon slechte wijn maken.
Interessanter nog is het feit dat je gewoon op je gemak kan proeven en een babbeltje kan slaan met de wijnboeren zelf. Zo stranden we vorig jaar bij Mr. en Mevr. Tourtin van Domaine du Gourget, twee ontzettend vriendelijke en innemende mensen. Zij in zwarte kant, hij in velours en vareuse met hoog bompagehalte. We hadtasting notes blog 043bisden slechts een goede drie uur voor de beurs uitgetrokken en voor we het wisten stonden we een uur te babbelen met enkele goede glazen wijn in de hand. Het begon, hoe kan het anders, met wit: 100% Viognier, en heerlijk. Gewoon heerlijk, pretentieloos en – voor ik in herhaling val – heerlijk. Vorig jaar nam ik er niets van mee, maar dit jaar kon ik er helemaal niet aan weerstaan, want hij was … inderdaad, heerlijker dan heerlijk. Enfin, na wat gepalaver schakelden we over naar de Côtes du Rhône Rochegude, een aangenaam frisse wijn, zonder de overdadig alcoholische pruimaroma’s die je zo dikwijls hebt op wijnen van dit type (er is ook een cuvée gebotteld door Delhaize, maar die ‘wil wel eens verschillen’).
En dan, ja, de kers op de taart: de Réserves. Deze Réserves rijpen tot vier jaar in van die ouderwetse, grote foudres, die wel eens verschillende keren gebruikt worden. Zo ouderwets dus dat heel wat ‘kenners’ er bij voorbaat hun neus voor ophalen. Wel, gelukkig ‘kenden’ wij niets van wijn, want deze kerels lieten zich bepaald van hun allermooiste kant zien. De beste was ongetwijfeld zijn 1996: essence van aardbeien met bijna een potpourritintje, maar zonder dat duffige, fletse van het traditionele wc-mandje. Heel het geurenscala van fijne Grenache met wat sappige rode kers en viooltjes van Syrah gecombineerd met een rauwe, kruidige diepte van Mourvèdre zit samengebonden op iets wat blijkbaar zeer typisch is voor zijn terroir (en daar hoort hij dus zelf ook bij): een heel frisse zweem van kruidnagel, pikante rozenessence en cederhout of iets dergelijks. Het doet bijna denken aan mijn Blue Label van Givenchy: “Blue Label is a relaxed version of Givenchy pour Homme. This fresh, dynamic and vibrant scent is ideal for the active man who likes to relax, unwind and feel free. Still as elegant, but with a "rebel" touch.” Zoiets, iets waaraan ik haast verslaafd ben. Als ik hem proef of ruik, zie ik het koppel Tourtin voor me: beiden klein van postuur, hij geblokt, zij frêle, hij een ouderwetse gentleman, zij een flamboyante dame, hij met geheven wijsvinger en flitsende ogen uitleggend, zij dromerig en lieflijk haar mari aanschouwend. Ik kan het eigenlijk niet omschrijven, maar het is zo uniek en zo betoverend dat ik het nu zo ongeveer ruik terwijl ik zit schrijven en er – tsk, tsk – melig van wordt.
Een paar maanden later haalde ik een fles uit de kelder om Guy’s Château Fontenil te overtroeven en … dat deed ie met overschot (allez, ’t moet gezegd, die Fontenil was al geweldig, so). Iedereen was het hier over eens, zelfs Guy, die na één snuif al glimlachend toegaf: “Ja, dat is niet normaal hè”. Wat ons zo pakte was dat dit een echte vin sans prétention was met alles erop en eraan. Paradoxaal genoeg merk je haast niet dat hij al een dikke tien jaar op de wereld is: een haarscherpe rand, weinig evolutie in de kleur, een neus die uit het glas springt en een heerlijke frisse smaak met knapperige tannines die mij altijd doet denken aan een koude wintermorgen met stralende zon en staalblauwe hemel.
 
Ontroerend goed, was ons besluit, op de beurs en zelfs enkele maanden later. Een fles die ik koester, die ik dikwijls vast heb, maar steeds met een glimlach terugleg.

Beoordeling: 95/100. grapegrapegrapegrapegrape
Geproefd op: 27.12.2006.

 

11:58 Gepost door Amaronese in Frankrijk | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-11-07

Lungarotti, Rubesco, Vigna Monticchio 2000, Rosso Torgiano Riserva DOCG

Herkomst: Italië
Origine: Torgiano
Blend: 70% Sangiovese, 30% Cannaiolo.
Alc.: 13,50%.
Prijs: € 37.

Het verhaal van de rijke industrieel die even een wijnaardje op de kop tikt of simpelweg een château met hebben en houden overkoopt begint zo stilaan een algemeen geaccepteerd topos te worden in het wijndiscours. Is het misschien een uitwas van de geïnstitutionaliseerde bedrijfscultuur in navolging van enkele met rijk gespijsde kelders koketterende industriebonzen of managementgoeroes? Waarschijnlijk wel, want je kan ze zo ongeveer niet meer op je beide handen en voeten tellen. Ga het rijtje maar af: van Frédéric Engerer als gérant in Château Latour tot onze eigenste Jan Theys. Ondertussen is deze side kick al geëxporteerd naar andere regionen van de high life du beau monde: denk maar aan de reeksen (porno)acteurs, regisseurs of politici – zo ongeveer allemaal één pot nat – die hun zuur verdiende centjes investeren in een lapje grond met enige wijnstokjes. Jaja, wie droomt er nu niet van een wandelingetje bij dag en dauw in de prille Zuid-Franse ochtendzon door een eigen wijngaard, terwijl je hier en daar liefkozend jonge trosjes Mourvèdre of Carignan – ach nee, doe maar Cabernet Sauvignon en Merlot, veel meer standing - door de hand laat glijden? Het wordt zo stilaan koekjesdozenromantiek of beter nog: een tot wel zeer rendabele kitsch verworden cult move.
Toch is het ooit anders geweest, want ooit waren er die pioniers die hun 12 to 12 job moe waren en besloten er het bijltje bij neer te leggen. Steevast voor geschift versleten waren daar wel enkele wijnnerds bij die van hun hobby simpelweg hun beroep probeerden te maken. Eén van die halve gekken was ‘Dottore’ Giorgio Lungarotti. Allez, zeg maar hele gek, want daar werd ie toch minstens enkele tientallen jaren voor versleten door het gros van de Italiaanse wijnboeren. Giorgio was weliswaar een gerespecteerd agronoom, maar op zijn ideeën over goede wijn maken in Umbrië had men het niet zo echt begrepen. Toen hij in de jaren zestig een hele wijnberg opkocht en daar eigenhandig naast Sangiovese, Cannaiolo en Trebbiano ook nog eens Cabernet Sauvignon en Merlot aanplantte konden veel wijnboeren in Toscane enkel maar de schouders ophalen. Edoch, dat was even buiten het toen nog miskende genie en de noeste arbeid van ‘Il Dottore’ gerekend. Enkele jaren later werd zijn Rosso Torgiano immers al de DOC-status toegekend (als één van de eerste in Italië!) en vanaf het begin van de jaren negentig mocht zijn Torgiano Rosso Riserva het fel begeerde roze DOCG-bandje om de hals knopen. Over zijn Torgiano Rosso Riserva ‘Vigna Monticchio’ werd immers enkele jaren daarvoor al rondgefluisterd dat het de Mouton-Rothschild van Italië was (bij nader inzien vind ik dat misschien toch een beetje geringschattend)!
Enkele maanden geleden deden we met de Orbis eens een eerste BYO-proeverij en dat watasting notes blog 039s meteen een succes. Er dook niet alleen een Château Fontenil 1986 (de eerste jaargang van Rolland) op, maar ook een Reserve Côtes du Rhône van Gourget en deze Riserva Vigna Monticchio van de Giorgio. Ik had hem al eens geproefd een jaar daarvoor bij een gruffy vertegenwoordiger op Megavino en dat was toen al een onvergetelijke ervaring. Het eigenaardige van deze wijn is dat hij eigenlijk een voorloper is van de hedendaagse, moderne Chianti. Lungarotti was immers bij de eersten om de witte druiven uit de klassieke blend te keilen en enkel Sangiovese en Cannaiolo te gebruiken. Ook de vinficatiemethodes werden duchtig aangepast. De betonnen cuves verdwenen en maakten plaats voor inox, er werd koud gemacereerd en de reusachtige bottes hadden hun beste tijd ook gehad: ze werden nog slechts gedeeltelijk gebruikt samen met kleinere bottes in de trant van Bordeaux-barriques. Als je ’m nu blind zou proeven tussen een reeks Chianti’s (of misschien beter: Vino Nobile’s) haal je hem er qua stijl zeker niet tussenuit (als hij ouder wordt en meer van z’n terroir laat doorschijnen is hij echter wel zeer herkenbaar). Het lijkt wel een moderne Chianti met wat meer extractie en de nu als klassiek aanziene blend. Een voorbeeld voor Chianti, wat later, maar, pikant detail: uit het naburige Umbrië. Het kan verkeren … .
Leuke van de zaak is dat hij voor een boegbeeld, voor ene cultwijn helemaal niet beestig duur is. Tussen de € 25 en 30, zeker niet overdreven voor een Riserva (behalve bij Vini France Leuven natuurlijk, waar er toch wel gaarne met woekerwinsten gewerkt wordt). Ander leuk detail: er gaan geen internationale druivenrassen in deze wijn en toch heeft hij een knappe structuur, een volle body en een gevulde kleur. Dat is misschien net zo sterk aan deze wijn/deze appellatie/dit huis: de topwijnen worden gemaakt van autochtone druivenrassen, weliswaar met modernere technieken, maar met oog voor de typiciteit van die enkele hellingen rond het kleine dorpje Torgiano.
Wij proefden alleszins een nog jonge Monticchio met evenwel zalig fluwelige tannines en een, voor mij toch, ontroerend samengaan van verfijnde elegantie en strenge kracht. In de nog jonge en verlegen neus herkennen we kaneel, kruidnagel en bosaardbeien geruggensteund door veel sappige en rijpe opgelegde kriekjes. Dat komt allemaal mooi geconcentreerd terug in de mond zonder al teveel ronde vetrolletjes, eerder pittig met gedroogde impressies. Na wat luchten in het glas geeft ie ook al weg wat we nog mogen verwachten: bosgrond met nat mos, boomschors en shii-take. Laat dat laatste nu net datgene zijn waar ik zo gek van ben in rijpe Sangiovese's uit Montepulciano of ietsje zuidelijker (’t is te zeggen: enkele kilometers verderop) de Sangiovese’s van de Colli Amerini.
Een wijn waarmee ik binnen een paar jaar al peinzend mee in de vlammen van ons imaginaire haardvuur wil staren … .

Beoordeling: 92+/100. grapegrapegrapegrape
Geproefd op: 27.12.2006.

11:50 Gepost door Amaronese in Italië | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-10-07

Zind-Humbrecht, Zind 2004

Herkomst: Frankrijk.
Origine: Alsace, Vin de Table.
Blend: 30% Auxerrois, 70% Chardonnay.
Prijs: € 13,45.
Alc.: 13,5%

Wanneer ik op goed geluk een geslaagde combinatie van 'wijn ende spijs' ontdek is mijn dag helemaal goed. Soms kan het gaan om een eerder klassiek huwelijk van een wat oudere Montrachet met gegrilde tarbot of een glas Banyuls met een crèmige hap chocomousse, maar even zalig is het wanneer ik eens lekker kan zondigen: een wat oudere Champagne met pop-corn. Klinkt vreselijk, ik weet het, maar het is zo verdomd lekker ... . De combinatie van een wijn en een gerecht is dus misschien wel erg subjectief, want wie denkt er nu spontaan aan een glas Champagne wanneer ie in de bioscoop naar de eerstvolgende Scary Movie zit te kijken? Zo goed als niemand dus, dat is wel zeker.

En toch, door regelmatig uit te zoeken waarom nu net die wijn het zo goed deed bij dàt gerecht, kom je tot de vaststelling dat er ergens een regelmaat verborgen zit in het complexe mechaniekje van de mariage ... .
Dagje vrij, dan gaan we maar een avondje koken. Zo ging dat meestal op kot. Enkele maanden geleden probeerden we eens een nieuw recept uit dat ik gevonden had op één van de stoffige schappen van het internet. Ik had verdomd veel zin in gebraden kip en liefst nog een 'frisse' gebraden kip. Het zal waarschijnlijk wel wat eigenaardig klinken, maar een 'frisse' gebraden kip, dat kan. 'Kip met citroen' is een eeuwige klassieker, zeker als het om mariages met witte wijnen gaat. Receptje gezocht, ik de kelder in (dat was nog de gore kelder van een al even goor studentenkot, toen) ... . Probleem: ik had nergens zoiets als Chablis, Puligny-Montrachet (way above my budget) of Langhe Chardonnay liggen. het enige wat zo'n beetje in de buurt kwam was een fles Zind van Zind-Humbrecht, een curiositeit die ik enkele maanden ervoor in de Galerie des Vins te Ath had meegepikt samen met een paar flessen Gewürz van de zelfde producent. Galerie des Vins is bij mijn weten ook bijna de enige die de wijnen van Zind-Humbrecht nog invoert in België. Soit, Chardonnay en Auxerrois ... curieuze combinatie, temeer omdat het een VdT is: Chardonnay is uit den boze in de Elzas. Tja, het was dat of niks.
Kipje in de pot, citroentjes erbij, wat ovenaardappeltjes om het geheel een beetje op te smukken en flesje open. Niet al te groot was onze verbazing toen ongeveer halverwege onze kip de fles zo leeg als het hoofd van Bert Anciaux bleek te zijn ... . Het was een verdomd goede wijn. Spijtig dat ik niet meteen wat meer van meegenomen had. Een mooi gefocuste, ronde neus van zeer rijpe of gekonfijte citroenschil en sappige roze pompelmoes. Een elegant en goed uitgebalanceerde compositie van beide druivenrassen. Qua smaak verraadt ie onmiddellijk zijn biodynamische origines: je kan niet anders zeggen dan dat de authenticiteit ervan af druipt. Het lijkt immers net alsof partjes pompelmoes en witte perzik elkaar afwisselen. Toch is het geheel helemaal niet jammy of overrijp. Integendeel, veel spankracht en een schitterende mineralige onderbouw - alsof er graniet fijngewreven werd boven de cuves - met glasheldere zuren. Logisch dat de bodem zo snel zichtbaar was ... .
Maar dan, waarom paste deze wijn nu zo goed bij dit gerecht? Omdat een goede ABC-Chardonnay de textbook-begeleider is voor gevolgelte met citroen? Gedeeltelijk zeker wel, dat was immers ook het Zindtraditionele principe waarop ik m'n keuze baseerde. Riesling en Viognier lagen ook broederlijk te ronken in de kelder, maar nee, daar dacht ik niet meteen aan. Dat was dus Punt 1: cultuur, wijn- overlevering, wijndiscours, of hoe je het ook noemen wil. Punt 2: Dit gerecht werd bereid met een fikse hoeveelheid olijfolie; een soort olie die niet alleen erg coatend werkt, maar ook met zijn lichtjes bittere en wat groenige toets wijn-combinaties niet simpel maken. Blijkbaar moet hier vooral de stevige aciditeit van de wijn een rol gespeeld hebben: die snijd immers als een mes doorheen de filmende olie en zorgt ervoor dat het aroma van de wijn toch de smaakpapillen bereikt. En dat is natuurlijk pure scheikunde: olie en complexe zuren durven wel eens met mekaar in de clinch te gaan. Het licht bittere (pyrazines!) werd natuurlijk al gedeeltelijk gepasseerd door het kippenvlees, maar het werd ook weerspiegeld in de iet of wat wrange en toch rijpe pompelmoessmaak en tegelijkertijd gecounterd door het suikerwaterachtige zoete van de perzik. Punt 3: Ondanks de gepaarde citrusimpressies in zowel wijn als gerecht werd het geheel toch niet wrang-zuur, zoals dat bij een overmaat aan citroen kan gaan. Dat heeft eerst en vooral te maken met het feit dat het citroensap ingekookt wordt (waarbij zuren makkelijker verdwijnen dan complexe suikers) en daarbij ook nog eens lichtjes geneutraliseerd wordt door de eiwitten van het kippenvlees. Neem daar nog eens bij dat de citrusaroma's in de Zind bijzonder rijp waren en bijgevolg inderdaad eerder de richting van gekonfijte citroen uitgingen en je weet dat het net dat gekonfijte, dat friszoete en rijpe van de citroen is dat doorsmaakt (konfijten werd vroeger vooral gedaan met nog niet volledig rijpe vruchten btw., zie de 'papa scène' uit Munich). Punt 4: Het parallel oplopen van citrussmaken en licht wrange toetsen in het gerecht zorgen ervoor dat één smaakcomponent in de wijn - die meestal nogal subtiel blijft - mooi gevoorgrond wordt: de mineraliteit. Anderzijds is het net de omgekeerde spiegelrelatie die ervoor zorgt dat in het kiprecept de fijn gekruide en licht geparfumeerde, hartige smaak van de kip naar boven komt. Punt 5: zowel gerecht als wijn waren gewoon verdomd lekker!
Een geslaagde mariage. Een lucky hit, maar dan wel één die het uiteindelijk doel van een mariage bereikt. Two become one, maybe even more than in one child: they become more in one!  

Het door chefkok Foodfan geperfectioneerde recept vind je hier.

Beoordeling: 93/100.grapegrapegrapegrapegrape
Geproefd op:
26.05.2007.

 

19:13 Gepost door Amaronese in Frankrijk | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

03-10-07

Taittinger, Comtes de Champagne, Blanc de Blancs 1994

Herkomst: Frankrijk.
Origine: Champagne, Reims.
Blend: 100% Chardonnay.
Prijs: (nu) € 72,00.
Alc.: 12%

Terwijl een rapensoepje rustig op het vuur staat te pruttelen en ik een eerste glas van een probeerflesje Château Coufran 2005 geniet - dat overigens met de minuut beter en overtuigender wordt -, bedenk ik dat het eigenlijk het moment is om eindelijk weer eens een wijnrecensie bij te zetten in de rekken van The Wineshed. Veel te lang geleden, maar zoals je op de Orbis-site kan lezen: ja, lang geleden, maar veel gebeurd ... .
Comtes de Champagne 1994Een nieuw huis betrekken vonden we toch de gelegenheid om gepast te vieren. Ik had enkele maanden geleden enkele flessen Comtes de Champagne 1994 op de kop kunnen tikken voor waarlijk geen geld: in het rek stonden ze voor € 62, hetgeen ik wel beestig veel geld vond voor een flesje Champagne, maar ja, voor een topcuvée van een groot huis en een wijn waar ik alleen maar lovende commentaren over gelezen had van wijngoeroes wiens 'verhemelte' me wel aanstaat (o.a. Michael Broadbent en Jancis Robinson), wilde ik dat nog wel betalen: de drie flesjes die er stonden maar meegeritst en naar de kassa gewaggeld. Ik had nog wat charcuterie en een doosje muggensteentjes bij, dus dat werd een rekening van rond de € 200. Ik viel dan ook ongeveer van mijn sokken toen de kassierster (en bijzonder vriendelijke en knappe dame trouwens!) monotoon opdreunde: "Dat is dan € 53 alstublieft" ... . Ze moet de verbazing op mijn gezicht gezien hebben en nam in alle sérieux, één van de flessen vast. Ik dacht natuurlijk (een beetje perfide): "Gvd, het gaat weer niet lukken hè", waarop het bevallige kind zei: "Dat is niet veel hè € 13 voor een fles Champagne", en ik - enigszins schaapachtig - "Neuh ...". Ze fronste eens, keek naar het etiket:"Oh, maar '94, dat zal zijn omdat die zo oud is hè", en ik - lucide - : "jaaaa, ik ga 'm eens gebruiken voor een champagnecocktail. Dat is het veiligste". Toen ik buitenkwam, had ik veel zin om een rondedansje te doen: zoveel chance had ik nog nooit gehad met een fles wijn!
Enfin, een paar maanden later - ik wist dat het inhuizen nog maar een paar weekjes verder was - zat ik o.a. samen met vader en zoon De Coster op een avond in Mollem Sauvignon Blancs te proeven (nog zo'n rist proefnota's die liggen te huilen om aandacht). Om de avond af te sluiten bracht ik één van de Comtes mee en ... na een paar minuten wist ik dat ie zeker goed genoeg was om met z'n tweetjes te drinken op onze eerste dag in ons eerste eigen huis. Ongeveer als verwacht, maar wat mij betreft zelf ietsje mijn verwachtingen overtreffend, was dit het soort Champagne dat je doet inzien dat meer dan helft van de Champagnes die je drinkt of te drinken krijgt simpelweg "gore boecht" met een grote 'B' zijn - allez, 't is te zeggen, 't schijnt dat de Veuve Durand van 'Den Aldi' niet zo'n boecht is, toch niet om van 'te kreveren van de pain' alleszins.
Alles wat heel wat NV-cuvées van grote huizen (incluis Taittinger) zijn, was de Comtes niet: geen aggressief gecarboniseerd glas maagzuur met een dosagesmaakje dat richting bananenschil gaat dus. Wel een heel fijn en toch persistent mousserende, diep-gouden wijn met een zeer rijke al heel lichtjes aldehydische (noterige) neus van zonrijpe citrusvruchten, een mooie briochevulling en een verlegen hint van gecarameliseerde suiker. In de mond was ie even rijkelijk: stevig vullend zoals een goede, sappige baba à rhum met nog steeds messcherpe citrus, wat crémige banketbakkersroom en een goed droge, wat noterige, maar zachte en elegante afdronk. Blanc de Blancs begint wel zo stilaan het soort Champagne te worden waar ik een zwak voor heb: ontdekt met een fenomenale - nog steeds niet geëvenaarde - fles Robert Doyard, Cuvée Vendémmiare 1997 en sindsdien het soort fles waar ik spontaan lyrisch van  wordt.
Alhoewel deze Comtes de Champagne er bijna over was - nu ja, ik heb zo een aldehysidische hint wel graag, draagt bij tot de complexiteit - liet hij zich nog een hele avond van z'n beste kant zien: een dandyeske oude heer, een beetje zoals mijn vader: "ne crème van ne vent", zoals Cath zou zeggen ... .

Beoordeling: 94+/100.grapegrapegrapegrapegrape
Geproefd op: 01.07.2007.

10:03 Gepost door Amaronese in Frankrijk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-05-07

Brothers in Arms, Shiraz, Langhorne Creek, 1998

Herkomst: Australië.
Origine: South Australia, Langhorne Creek.
Blend: 100% Syrah.
Prijs: (nu) € 70,55.
Alc.: 16%

Wie doet het hen na? Tom en Guy Adams besloten in de jaren '90 eindelijk eens zelf wat wijn te vinifiëren uit hun Metala-wijngaard. De druiven die daar geteeld werden, waren immers steeds bestemd voor de roemruchte Metala-shiraz van Fosters. Vader en zoon begonnen dan maar wat te experimenteren met een handvol druiven hier en daar geplukt uit een klein perceeltje. De druiven werden verzameld, met behulp van een rondrijzende processor in het vat geholpen en dan met rust gelaten. Dat leverde zo altijd wel iets lekkers op voor de familie. Tot in 1998 beide broers (Tom en Guy) besluiten van het eens wat grootschaliger aan te pakken: er komt een beestig lekkere Shiraz uit en tja, ... er is wat over ... zo'n 500 kisten. tasting notes blog 029-1Dan maar verkopen zeker? Aan wie? Toevallig komt er ene Dan Philips, een Californische grootslijter, binnenhuppelen en zie ... die vindt dat goedje in die testflessen toch ook wel niet goed zeker? Probleem: er zijn geen etiketten, er is zelfs geen naam. Even een kameraad opgebeld: die vindt iets joligs uit en de eerste Brothers in Arms is geboren. Wanneer in 2000 de flessen gereleased worden, is het hek helemaal van de dam. Parker bombardeert de Brothers met een 92 pt. en Winespectator gaat ook over de kop met de volle 90 pt. Dronk je Shiraz, dan moest je er minstens over kunnen meepraten. Doe het de Adams family eens na: een eerste vintage en al onmiddellijk gaat iedereen plat. En toch, ... het ligt zelfs niet aan het fenomenale jaar '98, want er is nog geen Brothers in Arms Shiraz gereleased die de RP 90 niet haalt.
Ach, 't zal wel weer een Nieuwe Wereld-wijn zijn zeker? Inderdaad, maar zelfs meer dan dat. Ik dacht eerst dat er in het handig door Venne in alu-papier gerolde flesje een Cabernet Franc verscholen zat. Er is immers maar één druif die tegelijkertijd zo betoverend kan ruiken en afstotelijk kan stinken als Cabernet Franc (er moet toch echt een reden zijn waarom ik er zo zot van loop), allez, dat dacht ik toch. Hier was het niet anders: een neus die bulkt van het op natte kalksteen stukgewreven en in de zon drogend blauw fruit (bosbessen, bramen); om spontaan beneveld van te geraken. En dan de stinkiness: creosoot met de liter. Je kan het nog het best vergelijken met de tot essence geconcenteerde prikkelende geur van Amaryllis. Niet thuis te brengen op het moment zelf, maar toen twee dagen erna Cath voor haar verjaardag een bos bloemen met daarin Amaryllis kreeg, knetste het in de frontale hersenkwab. Walsen maakt een diepte vrij als de 5 1/2-minute hallway uit House of Leaves, even beangstigend als aanlokkelijk volgestouwd met pruimenconfituur en kersenlikeur. Overweldigend explosief, maar te goed. Ik denk dat ik het eerste uur meer met m'n neus in m'n glas gezeten heb, dan ik eigenlijk dronk.
In de mond is deze Shiraz een chewy toothstainer, die echter perfect uitgebalanceerd is: kristalheldere zuren, fijnkorrelige smakelijke tannines gevat in een ronde spanningsboog en besloten met een afdronk waarin ceder, bosbessen en bramenconfituur het tegen elkaar opnemen. De na bijna tien jaar nog even fris en tegelijkertijd toch zacht mondvullende fruitvulling maakt het geheel af. Geen spoortje ouderdomssleet, geen jamminess, geen door eucalyptus bevroren uitgeholde kern, alles superb in balans. Nieuwe Wereld, maar dan met een structuur van een Romaanse basiliek.
Klasbak!


Beoordeling: 92+/100.grapegrapegrapegrape
Geproefd op: 11.03.2007.

16:41 Gepost door Amaronese in Australië | Permalink | Commentaren (2) | Tags: langhorne creek, syrah |  Facebook |

12-05-07

Chateau Ste Michelle, Ethos Merlot, Columbia Valley, 2003

Herkomst: Verenigde Staten.
Origine: Columbia Valley.
Blend: 78% Merlot, 16% Cabernet Sauvignon, 6% Malbec.
Prijs: € 23.
Alc.: 13,9 %

Enkele maanden geleden organiseerde Guy voor ons een proeverij met een tiental wijnen uit de Northwest. Eén van de contenders was een Merlot van Ste Michelle, Ethosgenaamd. De misschien onbedoelde, maar toch duidelijk aanwezige zinspeling op de normatieve positie Ethos Merlotdie deze wijn zich aanmeet binnen de Noordwestelijke Merlot-plas daar gelaten, keek ik in ieder geval uit naar deze fles die laatste in het rijtje stond. Met zijn € 23 – “een dikke cru bourgeois of kleine grand cru waard”, volgens Frank Van der Auwera (DMMagazine 21.10.06)– haalt deze 2003 “het niveau van een St-Emilion of eerder Pomerol” omwille van de “fantastisch neus: chocoladetruffels, pistachenoten, zoete gerookte ceder (sigarenkistje), echt alle geurvariabelen zijn present. In de mond opnieuw massa’s melkchocolade en cacaopoeder, gekonfijte rode pitvruchten en een noterige, maar vooral verfijnde en elegante smaakvulling. Mokkafinale.” Liefdeslyriek? Bij mij zou het alleszins niet zover komen. Jammer genoeg misschien ... .
Allerminst een flutwijntje, dat kan je inderdaad zeggen van het donkere ondoorzichtige en haast kleverige sap in het glas. In de neus was voor mij vooral de up-front Malbec duidelijk, die evenwel slechts 6% van de blend uitmaakt. Van het haast kibouts aandoende geurenscala van Van der Auwera konden we niet echt veel bespeuren. Ons viel eerder een blitzkrieg van viooltjes en kruidnagel op na wat staan in het glas, want deze kerel glimlachte niet meteen de tanden bloot. Het bleef hem eerder bij een stiff upperlip in de eerste minuten. Decanteren over een spoel deed deze stijve hark echter wat meer loskomen: braam en blackberry leaf met inderdaad wat cacao zinderend op de achtergrond. Het zoete Corps Diplomatique-kistje bleef echter nukkig dicht. Zelfs een dikke twee uur in de karaf maakten er niet meteen de Marrokaanse buikdanseres van die je zou verwachten uitgaande van Van der Auwera’s beschrijving. In de mond had ik zeker meer ernstige kracht verwacht. De tannines zijn ontegensprekelijk goed gebouwd, aan de zuurbalans is niets mis, maar de spankracht en de gedragenheid van het geheel laten te wensen over. Het wijn-van-vijf-slokken-type dus: eendimensionaal zwart fruit (rood pitfruit???), zeker wel een frisse scheut chocomelk (weer een gemis aan spankracht), fijn verstoven cacaopoeder tegen de tanden, wat rook en choco in de finale. Baarlijk niet slecht dus, maar toch, dit is geen Pomerol ofte Saint-Emilion. Eerder een Montagne, Saint-Georges of Lussac, zeker qua structuur en body. Ik miste iets in deze wijn, iets van overtuigingskracht, iets inherent, whatever that may be. Hij deed het hem gewoon niet.
Goed gemaakt, deftig, maar zeker niet om berserk voor te lopen. Hoe dan ook te duur voor wat hij is (een Nenin kost evenveel en dat is toch andere koek!). Now way WOW. Om het te zeggen als een goede Vayniac: “PAZZZZZZZZZZZZZZ!” with 13 z’s.


Beoordeling: 82/100.grapegrape
Geproefd op: 03.02.2007.

04-04-07

Marqués de Cáceres Crianza 2003

Herkomst: Spanje.
Origine: Rioja.
Blend: Temperanillo.
Prijs: € 7,45.
Alc.: %

Als Torres vernoemd is, mag de tweede grote jongen in de Spaanse wine biz ook niet op het appel ontbreken. Over welke bodega hebben we het dan? Natuurlijk over Marqués de Cáceres. Niet meer weg te denken uit de supermarktrayons en regular performer op trendy feestjes maken deze exemplarische Rioja tot één van de vaste waarden in de wijnwereld. Haast elke beginnende wijnenthousiasteling heeft hem wel eens geproefd en zelfs iedere doorleefde connoisseur durft zijn kelderfonds wel eens aan te rijken met een paar flesjes van de Reserva of Gran Reserva. De Caceres geniet doorgaans een onberispelijke reputatie en dat is niet voor niks.
Een in het oog springend detail in de evolutie van beide leidende Spaanse bodega’s is wel dat zowel in de geschiedenis van Torres als in die van de Cáceres de Spaanse Burgeroorlog een belangrijke rol speelde in het leven van de families die beide wijndomeinen oprichtten. Was het omineuze gegeven van de Burgeroorlog voor Torres een lijdzaam ondergaan verlies, voor Enrique Forner was het bijna uitgedraaid op een ware hellevaart. Zowel Enrique als zijn broer stonden immers als ‘verdacht sujetten’ getagged op de zwarte lijst van wijlen heer Franco. De gebroeders Forner verlieten dus wijselijk zo snel mogelijk have en goed en leefden tientallen jaren in vrijwillige ballingschap in Frankrijk. Het was kiezen of delen … .
Laat de Forners nu twee gewiekste kerels heten die met geen middel van hun stuk te brengen zijn, zelfs niet bij het verlaten van hun vaderland. In 1964 maakten ze immers samen de grote sprong in het duistere wijnvat van Château Camensac, een Cinquième Cru Classé du MédocPeynaud, geheel onderkomen en dringend aan een deftige vernieuwingsimpuls toe. De Forners gingen hier de uitdaging aan en maakten Camensac tot wat het nu is. Wat later kwam daar ook nog een Larose-Trintaudon bij. Elysée Forner bleef op beide domeinen tot aan zijn ‘pensioen’ in 2005 de precisie najagen. Tot in 1970 werd hij daarin bijgestaan door zijn broer Enrique en professeur Bordeaux Emile Peynaud, de godfather of all flying winemakers. Na een goede vijftien jaar begon de zucht naar het eigen terroir toch terug bij Enrique te knagen. Hij trok er dan ook op uit met Peynaud om in Rioja Alta enkele hectaren grond te zoeken die een Bordelees lijkend profiel hadden. Toch stichtte Forner niet meteen zijn eigen domein. Hij bleef voorlopig nog in zekere mate low profile. Franco’s tijd was immers al wel tanende, maar nog niet geheel ten einde. Enrique richtte een Union Viti-Vinicola op die geselecteerde druiven aankocht van lokale boeren. Van deze oogst werd, met de raad van Peynaud, een nieuwe Rioja gemaakt, gevinifieerd op frisse fruitigheid, zonder duffe houttoets. Daartoe werden ook opnieuw Franse fusten gebruikt en geen Oregon-vaten. Het resultaat was, zoals bekend, overweldigend: een nieuwe trendsetter was geboren.
De drang naar vernieuwing hebben de Forners altijd hoog in het vaandel gedragen. Het had niet alleen zijn resultaten in de beide Girondijnse châteaus, maar dus ook in Rioja en, bij uitbreiding, heel Spanje. Het gegeven dat Spanje nu soms de Nieuwe Wereld in de Oude Wereld genoemd wordt omwille van de fruitige, stevig geconcentreerde en op nieuwe eik gerijpte modernistische wijnen, kan misschien wel eens gezien worden als een capitalisering van de evolutie die dertig jaar terug door wijnmakers als Forner in gang werd gezet. Het hoeft dus ook niet te verwonderen dat Peynaud wat later werd opgevolgd door poulain Michel Rolland.
Het streven naar een bevallige kwaliteit ging voor de Forners echter steeds gepaard met een bekommernis om een oprechte prijspolitiek. Steeds weer blijken ook de wijnen uit de onderste lagen van het assortiment van een oerdegelijke prijs-kwaliteitverhouding. Met deze Crianza 2003 is het niet anders: een kleur die haast typisch zou kunnen genoemd worden voor een klassieke claret, helder, licht doorzichtig en diep karmijn tot paars, niet al te vette tranen en een zuivere reflectie. De neus komt aangenaam verfrissend voor door een lichte toets drop als een dun laagje glacé gedrapeerd over sappig, niet al te diepgaand en getrimd zwart fruit. In de mond komt een elegante, lichte wijn met wat materie gedragen op poederige tannines en frisse zuren. Je zou haast denken dat je met een verfrissende, jonge Chianti te maken hebt, ware het niet voor het nogal typerende streekje gemalen koffie.
Geen WOW-wijn, maar een goed gemaakte en aangename chill-budy.

Beoordeling: 81/100. grapegrape
Geproefd op: 28.02.2007, Wild Tasting 1, Kurkdroog.

21:45 Gepost door Amaronese in Spanje | Permalink | Commentaren (2) | Tags: rioja, temperanillo, garnacha tinta, graciano |  Facebook |

29-03-07

Torres, San Medin, Curico, 2004.

Herkomst: Chili.
Origine: Curico.
Blend: Cabernet Sauvignon.
Prijs: € 5,99.
Alc.: %

Je zal maar Miguel Torres heten en ergens in het pikante Spanje een bescheiden en oeroud optrekje bezitten met een paar rijtjes wijnstokken … . Torres, de big brand name in Spanje. Als je Spanje je zegt, zeg je bijna automatisch Torres. Waarom? Wel Miguel Torres heeft wel een paar rijtjes wijnstokken in zijn achtertuin staan en, toegegeven, hij bezit er ook nog enkele in de tuintjes van een paar vrienden. Bompa Torres had het niet alleen nogal hoog op met de wijnplantjes, maar hij maakte net als overbompa ook wat wijn. Zelfs toen zijn mooi wijnschuurtje in de Spaanse Burgeroorlog (1939) platgebombardeerd Affiche Spaanse Burgeroorlogwerd, bleef zijn liefde voor de plantjes en hun witte of rode vocht zo groot, dat hij maar besloot er helemaal opnieuw mee te beginnen. Zo een traditie laat je natuurlijk niet zomaar met de grond gelijk maken.
De naam Torres wordt consequent met wijn verbon- den sinds 1800, het moment waarop ze als wijnboeren, nog met kar en paard, zelfs bereid waren door de woestenij van Estremadura te sleuren om hun wijn te verkopen. Op een goe- de dag kwam verloren zoon Jaime Torres immers terug thuis van enkele jaren feesten in Cuba met het vaste besluit vaderlief een handje te helpen met de wijnbouw. Dankzij Jaime’s ondernemendheid groeide Torres uit tot wat het nu is. Hij besloot immers nieuwe afzetmarkten aan te boren in Cuba, Argentinië en Puerto Rico. Aan het eind van de 19de eeuw was Jaime’s bedrijvigheid zo groot geworden dat hij wel een wijnmakerij op poten moest zetten in Vilafranca del Penedès. Van hieruit veroverde Torres de wereld.
Op een dag was Miguel een beetje uitgekeken op de enkele rijtjes wijnstokken in zijn achtertuin. Meer nog, hij was ook de enkele druivelaars die hij bij zijn kameraden had geplant hartstikke beu. Dus dacht Miguel: “Ik pak mijn biezen en ben er mee weg. Waarheen? Laten we het makkelijk houden: Chili. Daar spreekt men ook Spaans en daar heb ik nog wel een paar old sports wonen.” Zo gezegd zo gedaan: Miguel pakt zijn koffers en stapt het af. In Chili bevalt het hem best, dus ook daar besluit hij dan maar een klein stulpje te bouwen. Hij voelt zich zelfs zo in zijn sas, dat hij er echt zijn thuis van maakt door weer eens een paar druivenstokjes Miguel Torreste planten in zijn moestuin. Zelfs zijn alte Kameraden vinden het allemaal best dat de Miguel er bij hen eveneens een koppel in de grond steekt. Het leven kan mooi zijn.
Wat doe je als je wat druiven te veel hebt? Juist ja, wijn maken. Een logische stap, zo dacht Miguel er ook over. Eén van de resultaten van zijn Chileense ijver is de San Medin, een 100% Cabernet Sauvignonwijn. In het glas komt een goed gevulde karmijnrode wijn met een scherpe, heldere eikrand, een heldere reflectie en stevige, wat vettige tranen. De neus neemt een plotse hoge vlucht met een rijk, ietwat zwaar boeket van rood fruit, waarin vooral fram- boostoetsen prominent aanwezig zijn. Het geheel wordt echter snel overschaduwd door een haast vrieskouachtig aandoende eucalyptusbries, die ook in de smaak nogal sterk overheerst. Wat iele bevroren framboos, een stipje zacht rood fruit en daarmee is het zo ongeveer gezegd voor de rest van het smaakpalet. Slecht een fragiele zoethouttoets speelt op de achtergrond nog mee. Weinig vulling en een aarzelende structuur in een onevenwichtig geheel …. , dit is dus geen wijn om over naar Spanje te schrijven!Teleurstellend.


Beoordeling: 77/100. grape
Geproefd op: 28.02.2007, Wild Tasting 1, Kurkdroog.

12:00 Gepost door Amaronese in Chili | Permalink | Commentaren (3) | Tags: cabernet sauvignon, curico, valle central |  Facebook |

25-03-07

Otoño Pablo Neruda, Valle del Lontue, 2005

Herkomst: Chili.
Origine: Valle del Lontue.
Blend : Carmenère, Cabernet Sauvignon.
Prijs: € 6,15.
Alc.: %

Wereldwinkelwijntje op de proeftafel ... had ik geweten wat er achter de papieren wikkel om de fles zat, dan had ik vast en zeker al eens een slurp van m’n blow genomen, met m’n vingers in m’n rasta’s naar een nog door de wetenschap onbeschreven wormsoort gezocht en met ’n blote tenen even in m’n patersandalen gewriemeld. Niet dus … ik had vast en zeker met m’n ogen gerold. Wanneer er Oxfam op een fles staat denk ik meteen ‘alternopartywijn’ zoals ik al eerder ergens zei. Niet dat ik the alternative scene geen eigen wijn gun (als Coppola, Depardieu en zelfs Lolo Ferrari hun eigen wijn hebben moeten alterno’s daar toch minstens anti-jet-setgewijs iets tegen in kunnen brengen), maar het studentenleven heeft me vast misvormd in dit geval. Van de ene kotparty naar de andere met telkens weer het zoveelste obligate rommelwijntje achter de kiezen, … daar ga je van balen, toch? Zeker omdat er voor de keuze van die ondrinkbare wijn altijd de reden gegeven werd dat dit nu eenmaal de goedkoopste, de beste en bovenal ethisch de meest correcte was.
Ethiek in het wijnglas, ’t zal allemaal wel lovenswaardig zijn, maar what’s the point? Ondrinkbaar blijft ondrinkbaar en andere aangenamere wijntjes vinden voor € 5 is nu niet meteen een vreselijke beproeving. Ik werd er op den duur Pablo Nerudakregelig van en dat tikkeltje kregeligheid doorprikt nu nog steeds mijn altijd zo genereuze, joviale en superoptimistische karakter wanneer ik het woord ‘wereldwinkelwijn’ nog maar meen te herkennen. Weer mis in dit geval: de stunner van de avond, zeker voor het belachelijk lage prijskaartje dat hij op z’n rug meezeulde: € 6,15. Je zou voor minder wroeging hebben voor je zo vaak verweten snobhouding. Het kan verkeren … .
Deze wijn, die door Oxfam als een soort van eenmalig project ter hulde aan dichter Pablo Neruda werd gebotteld uit enkele geselecteerde kleine wijngaarden, werd na een onverwacht succes opgenomen in het standaardaanbod van de Wereldwinkels. En dat is voorwaar geen slechte keuze: een mooie redelijk lichte en frisse karmijnrode kleur, met een lichte rijptoets en een bijzonder scherp afgetekende neus waarin vooral zwarte kers op de voorgrond staat, maar ook de backing-vocals van zwart fruit (vooral braam dan), opwindende droptoetsen en na opschudden zelfs een vleugje koffie met room laten van zich horen. Het was dan ook de eerste wijn van de avond waarrond een eensluidend goedkeurend gebrom te horen was. In de mond levert de Otoño een jeugdig en op sappige structuurtannines geschoeid steekspel van zwarte kers, koffie en fijn cacaopoeder, afgerond met een frisse pepertoets. Geen buitengewone diepgang of complexiteit, maar wel een wijn die in alle opzichten af is: heel evenwichtig, geen bombastisch overrijp fruit, maar goed verweven zuivere en beschaafde fruitimpressies, een verhoudingsgewijs mooi tot uitdrukking komende structuur en een sappige, lange afdronk.
Type cliché-debunker.


Beoordeling: 84/100.grapegrapegrape
Geproefd op:28.02.2007. Wild Tasting 1, Kurkdroog.

23:05 Gepost door Amaronese in Chili | Permalink | Commentaren (2) | Tags: valle del lontue, carmenere, cabernet sauvignon |  Facebook |

24-03-07

Sauvion, Cardinal Richard, Haute Culture, Muscadet de Sèvre et Maine sur lie, 2003.

Herkomst: Frankrijk.
Origine: Loire, Pays Nantais, Muscadet de Sèvre et Maine.
Blend: Melon de Bourgogne.
Prijs: € 8,85.
Alc.:12,5%

Een Muscadet die al 4 jaar oud is? Dat is vast en zeker pure kattenpis! Doorgaans versleten voor zure mosselwijn en meestal de goedkoopste witte wijn op de kaart van elke megalomane brasserie met uitgebreide wijnkelder, heeft Muscadet de omineuze reputatie het typevoorbeeld te zijn van een wijn waarbij de wijnmaker het credo “faire pisser la vigne” al te letterlijk genomen heeft. Zuur, groenig water dat niet snel boven de biergrens komt, dat is het algemene verdict. Het is dus allerminst verwonderlijk dat elke spreekwoordelijk ‘echte’ wijnkenner uit de kennissenkring zijn neus ophaalt voor een fles ‘van die kattenpis’.
Toch is het best mogelijk om van Melon de Bourgogne een boeiende wijn te maken. De voorbeelden zijn zeldzaam en moeilijk te vinden, maar … ze zijn er wel degelijk: briljant frisse, oerstrakke wijnen, die het best wel een tien- à twintig jaren kunnen uithouden in de kelder. Wijnpics Wineshed 017Hun match: oesters, mosselen, confit de coquilles, en nog van dattum. Deze Cardinal Mercier, het paradepaardje uit de kelders van Sauvion, een viticulteur-négociant van Muscadet, Bourgeuil, Pouilly-Fumé en andere Loire-wijnen, is er alleszins zo één. Deze wijn wordt elk jaar gemaakt van een blend van de beste cuves, uitgekozen door een 40-koppige jury van wijnmakers, wijnjournalisten, sommeliers, wijnhandelaars, enz. Dat het hier niet zomaar gaat om een doordeweekse clichéwijn moeten we blijkbaar ook afleiden uit de fles: geen typische fles met slanke hals, eerder een wat langgerekt bordelees type van een niet gering gewicht, overplakt met etiketten, labels en wimpels die allemaal de acmé-status moeten aantonen. Dat is evenwel allerminst onterecht: iets voller van kleur dan je zou verwachten van een Muscadet, maar met de typische gezond groene weerschijn, een complexe, zeer beweeglijke neus waarvan het iodium zo uit het glas springt, met een vulling van dille, groene appel, gekonfijte limoenschil en een vleugje banketbakkersroom. Opschudden onthult een haast betoverende diepte. Een wijn waar je haast zou willen inkruipen om even te uit te spitten wat hij allemaal te bieden heeft. In de mond is dat niet anders: klassiek beendroog en slank, maar toch rijkelijk ingevuld met gele pruim, witte Sin-Jansbes, weer dat vleugje banketbakkersroom, een lichte toets kokos en een langoureuze, succulente finale, waarin boombast, witte peper en een gulle dosis mineraliteit een boeiend spel opvoeren.
Type cliché-debunker. Heerlijk, nog zeker voor de komende 5 à 6 jaar.


Beoordeling: 91/100.grapegrapegrapegrape
Geproefd op: 14.03.2007.

12:35 Gepost door Amaronese in Frankrijk | Permalink | Commentaren (7) | Tags: muscadet, pays nantais, melon de bourgogne, loire |  Facebook |

13-03-07

Tenuta Moraia, Soldimela, Monteregio di Massa Maritima DOC, 2003

Herkomst: Italië
Origine: Monteregio di Massa Maritima
Blend: 100% Sangiovese grosso
Alcohol: 12,5%

Een Italiaan uit een wat minder bekend gedeelte van Toscane in de rekken van Carrefour? Dat kan. Deze Soldimela van Tenuta Moraia, een landgoed van wijngigant Piccini, is er alleszins een sprekend voorbeeld van. Monteregio di Massa Maritima is een redelijk onbekende appellatie ten Zuiden van Bolgheri langs de Italiaanse Westkust. In de buurt wordt ook Morellino di Scansano geproduceerd, eveneens van Sangiovese. Monteregio di Massa Maritima is een relatief jonge DOC (1996), die vooral naam kreeg door de rijzende ster van Morris Farms. Massa MaritimaDit topdomein produceert immers naast de supercru Avvoltore, ook Morellino di Scansano en Monteregio di Massa Maritima. De Massa wijnen zijn eerder lichte, fruitige rode wijnen, met een mooie, doorgaans kantwerkachtige zuur- gedragen structuur.
Deze Soldimela is niet anders. Had ik geweten dat hij uit de stallen van Piccini kwam, dan had ik hem zeker met enige argwaan benaderd, want voor zover ik ervaren heb, is Piccini niet echt met veel goeds te verbinden. Ik zou echter genadeloos afgestraft zijn in mijn clichématig subversieve anti-marketingattitude. Dit flesje heeft immers wat te bieden.
In het glas komt een fris gekleurde, heldere en transparante robijnrode wijn, met slanke, lange tranen. Een mooi getypeerde Sangiovese-kleur, als perfecte heraut voor de strak gedefinieerde, maar expressieve neus van Morello-kersen, wat framboos en viooltjes. Opschudden brengt lichte hints van anijs, maar ook mos en bosgrond naar boven. In de mond is de Soldimela een speelse, pretentieloze, maar knap gemaakte drinkwijn: mooie, heldere smaken van rode kersjes, duidelijk wat framboos en zoethout, gedragen door een lichte structuur van smakelijke, zachte tannines en levendige, harmonieuze zuren. De nasmaak is lang en bulkt van de bosaardbeitjes. Een licht bittertje in de staart vraagt naar eten. Ondanks de verwachtingen gezien het jaartal is er hier geen spoortje van opstuivende alcohol, overconcentratie of doorstoofd fruit. Daar moet zeker en vast de kustligging voor iets tussen zitten.
Mooie alledaagse wijn waarvan je zonder scrupules een tweede flesje opentrekt.


Beoordeling: 82/100.grapegrapegrape
Geproefd op: 11 maart 2007.

12-03-07

Casa Mayor, Old Vines Carmenère 2005

Herkomst: Chili
Origine: Colchagua
Blend: Carmenère, Cabernet Sauvignon
Prijs: € 4,95.

Een klassieker uit het gamma van de Colruyt-supermarkten.
De kleur is fris dieppaars met een zuivere spiegel en mooie gekleurde tranen. Jammer genoeg zet dat ons op het verkeerde been, want de neus boet in aan frisheid en definitie: de fruitgeur beperkt zich tot wat zwak afgelijnde framboos en wordt gedomineerd door groene paprika. Het gehele boeket heeft ook weinig vulling. Walsen brengt ook niets meer bij tot de combo framboos-paprika. Worstelen met het Carmenère-beest dat van zerp, puberaal groen naar vol, sappig en gekonfijt fruit kan omslaan zoals Jean-Marie De Decker van partij naar partij hopt?
Hetzelfde geldt voor de smaak: zeer timide met wat leafy framboos, een toets muskaatnoot en wat witte peper in de afdronk. Het geheel is redelijk deftig gestructureerd met genoeg vinnige zuren, maar de tannines blijven wat aan de platte kant. ‘Teleurstellend’ was het algemene verdict, zeker na de onthulling van het etiket. Versies 2003 en 2004 van deze gedoodverfde QPR-breed waren naar het schijnt stukken beter (ik heb ze niet geproefd).


Beoordeling: 78/100.grape, no way een 82,50%, Dirk, of was het dan een spreekwoordelijk slechte fles?
Geproefd op: 28.02.2007. Wild Tasting 1, Kurkdroog.

21:06 Gepost door Amaronese in Chili | Permalink | Commentaren (4) | Tags: carmenere, rood, colchagua |  Facebook |

11-03-07

Jaume Serra Reserva 2001

Herkomst: Spanje
Origine: Penedès
Blend: Cabernet Sauvignon, Merlot, Temperanillo.
Prijs: € 5,99.

Een onzuiver karmijn-bruinend gekleurde wijn met een doffe spiegel en stevig gepigmenteerde tranen. freyaDe neus heeft onmiskenbaar instant appeal: van een duchtig zwaar karakter, volgestouwd met bramen en zwarte framboos, Latijns gekruid, sterk alcoholgedragen en betrekkelijk vlak. Walsen doet de neus in geen geval verdiepen en sterkt het vermoeden dat we van deze felle femme fatale, buiten een flamboyante buitenkant, niet al teveel moeten verwachten.
Het smaakgeheel bevestigt dat niet minder: een Freya Vanden Bossche, instant appeal, gedragen op political push-up, maar qua inhoudelijke inbreng zelden een te erg overschatte meer(?!)waarde. Een koppel verleidelijke benen zonder lijf … . Lady Jaume verlaat de scène met wat heupwiegende bramenconfituur en daarmee is de kous af.
Onevenwichtig, met een holle, waterige kern, wat drogende tannines en een ondefinieerbaar ‘wijnig’ smaakje. Kitchen sink!

Geproefd op: 28.02.2007, Wild Tasting 1, Kurkdroog.
Beoordeling: 74/100.grape

21:49 Gepost door Amaronese in Spanje | Permalink | Commentaren (0) | Tags: penedes, cabernet sauvignon, merlot, temperanillo |  Facebook |

10-03-07

Viñas las Niñas - Aroma frambuesa 2006

Herkomst: Chili.
Originebenaming: Colchagua.
Blend: 90% Syrah, 10% Mourvèdre.
Prijs: € 4,99.

Had ik deze fles zien staan in het rek zonder ze geproefd te hebben, dan had ik m'n schouders eens opgetrokken en rustig verdergewandeld: een schreeuwlelijk etiket waarop veel te knalroze frambozen als een voluptueuze tros borsten te kijk staan. Aaaargh ... . So, I admit:ik laat me ook teveel door het etiket leiden.
Maar, hoe fout een eerste oordeel op basis van borsten e.d. kan zijn, werd bij het proeven van deze supermarkt-puti wel duidelijk: een diepe, felle, maar zeer heldere kleur van oud rood met vette, trage tranen verraden al dat er wat meer in het glas zit dan een alledaags terrasroseetje. De neus barst van zeer zuiver rood fruit, wat lichte kruiden (roze peper) Engelen een beetje opstuivende alcohol. In de mond evenzeeer zacht rood fruit, wat frisse kruiden als rozemarijn en salie en een mooie herinnering van aardbei. Het geheel zit vervat in een stevige, sturende structuur die op geen moment uit de bocht dreigt te gaan. Naar de finale toe zit er een, voor sommigen lichtjes storend, vegetaal witloof- achtig bittertje te wachten. Als nageur noteerde ik herbes de Provence.
Mooie en goed gemaakte rosé, uitstekend om een proeverij mee te beginnen en zeker lekker in de zomer bij wat gekruide en gegrilde vis met een fris slaatje. Het witlooftoetsje in het eind stoort me hoegenaamd niet, het past bij de racy structuur en sluit het geheel mooi af. Verassing van het moment: een Chileense Syrah, daar stel je je toch wel wat anders bij voor, niet?


Beoordeling: 80/100.grapegrape
Geproefd op: 28.02.2007, Wild Tasting 1, Kurkdroog.

13:55 Gepost door Amaronese in Chili | Permalink | Commentaren (0) | Tags: syrah, shiraz, colchagua, mouvedre |  Facebook |

25-02-07

Allée Bleue - Amours Toujours 2004

Herkomst: Zuid-Afrika.
Originebenaming: Franschhoek.
Blend: Cabernet Sauvignon, Merlot, Grenache, Syrah.
Prijs: € 18.

Alc.: 15%.

Als er nog steeds mensen in je wijnnerdkringetje zijn die beweren dat er uit Zuid-Afrika enkel bulkwijnen en overprijsde Bordeaux-imitaties kunnen komen, dan is deze wijn het middel voor een stevige rehabilitatiekuur. De wijnmakerij met deze mooie, haast symbolistisch poëtische naam behoort met Haute Cabrière, Hamilton-Russel en Boekenhoutskloof Allée Bleue - Amours Toujours © TS 2007tot de topwineries van de Franschhoek, één van de oudste wijncul- tuurgebieden uit Zuid-Afrika. Na 100 jaar rust in vergetelheid staat Allée Bleue weer meer dan ooit in de spotlights, want niet alleen hun Amour Toujours haalt prijs na prijs binnen, maar ook die verguisde eigen druif Pinotage, wordt hier op prachtige manier gevinifieerd.

Tot voor kort had ik nog nooit van Allée Bleue gehoord. Ik ben er nochthans vast van overtuigd dat Zuid-Afrika binnen dit en tien jaar één van de meest opwindende wijnlanden ter wereld zal zijn en houd dus meer dan één oogje in het zeil. Maar toch ... op de wijnbeurs van de K.U.L. afgelopen november werd ik zeer aangenaam verrast door deze charmeuse. Tussen een mondspoeling met schriele Château Meerdael en naast Ernie Els' peperdure en de hemel in geprezen Engelbrecht Els 2003 wist ze zich in elk geval van een allure waardig dat ik nog zelden tegengekomen ben. En kort geleden bevestigde ze nog eens de herinnering die ik van haar had.

Toen ik de eerste van onze vier flesjes opentrok werd ik weer eens aangenaam vergast op een decadentistisch voluptueuze, maar paradoxaal genoeg zeer gecentreerde neus van gedroogde aardbei, rozenblaadjes, cederhout en lokoum, die in een mum van de tijd de hele kamer vulde. Wat opschudden doet de neus mooi verdiepen met gewreven kruidnagel en iets duister dropachtigs. Alleen het zicht al zou heel wat mensen moeten verleiden: vette, sterk gekleurde tranen en een glanzende haast inktzwarte kleur verraden de materie die er onder deze lieflijke, oosterse neus verscholen zit. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat deze courtisane er in de mond de hakken in zet: bosaardbei, Sint-Jansbessen en rozenbottel op de lippen en een veerkrachtig, afgetraind body van noir-de-noir met toetsen van bittere Afrikaanse koffie. The Southern Belle verlaat de show met een opzwepende lift van een wolk gember en gerookt hout die mooi haar alcoholrondingen verhult. In alle opzichten een Nieuwe-Wereldwijn, misschien zelfs een beetje Parkeriaans zou je zeggen, ware het niet dat het geheel gedragen wordt door een impressionante ouderwetse spankracht en voortschrijdt op fluweelzachte maar goed droge tannines. Geen kleverige stroperigheid en alcoholgedragen bombast dus, wel een strenge babe op stiletto's.

De neus en het smaakpalet liggen nu nog redelijk ver uiteen en voor sommigen onder ons zal het licht wrange midden van de body afschrikken, maar gekaderd in de hele structuur van de wijn lijkt het er zeer sterk op dat deze geliefde nog niet op haar hoogtepunt is. Dat voel je ook in de mond: er flitst nog zoveel complexiteit ongecontroleerd op en neer dat het moeilijk is geconcentreerd alles te registreren tijdens het proeven. Dit is hoe dan ook een maaltijdwijn voor bij stevige, exotisch gekruide lamsschotels, eend of haas. Voor ons in elk geval niet alleen liefde op het eerste zicht, maar ook eeuwigdurende liefde!



Beoordeling: 92/100.grapegrapegrapegrape
Geproefd op: 15-17.02.2007.

10:35 Gepost door Amaronese in Zuid-Afrika | Permalink | Commentaren (2) | Tags: cabernet sauvignon, merlot, grenache, syrah |  Facebook |

24-02-07

 

Herkomst: Zuid-Afrika.Originebenaming: Franschhoek.Type: Rood, droog.Blend: Cabernet Sauvignon, Merlot, Shiraz, Grenache.Alc.: 15%. Wie nog steeds blijft beweren dat Zuid-Afrikaanse wijnen ondermaats en oninteressant commercieel zijn, mag je met een gerust hart deze fles eens onder de neus duwen.

19:21 Gepost door Amaronese in Zuid-Afrika | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-02-07

Test

Test

16:56 Gepost door Amaronese | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |